Niet goed

Ik zou willen dat ik hier kon komen verkondigen dat alles goed was, en dat onze roze wolk was terug gekeerd.

Maar helaas, niets is minder waar. Het gaat hier alleen maar bergaf. Ferre worstelt nog altijd met iets. Hij kreunt nog altijd onophoudelijk in zijn slaap. De paar uurtjes die hij dan toch in zijn bedje ligt. Hij geeft regelmatig op, en heeft er dan ook last van. Hij vertrekt regelmatig, van pijn denken we. Als hij niet slaapt of eet is hij aan het wenen, de ene keer gewoon wenen, en de andere keer echt krijsen.

Zijn stoelgang ziet soms groenig, dus ook een teken dat er ergens iets met zijn spijsvertering niet juist zit. Hij heeft ook redelijk veel uitslag in zijn gezichtje.

Hij krijgt nochtans al 3 weken zantac, en ik heb al van vorige week maandag alle koemelkproducten geschrapt van mijn voeding. Maar niets lijkt te helpen. En om het allemaal nog wat erger te maken, krijg ik vandaag geen enkele kinderarts te pakken…

Wij zijn echt helemaal op. We zitten ook iedere dag sneller aan de grond, zelfs Emma ondervind er hinder van. Ze voelt natuurlijk ook aan dat wij er een beetje door zitten.

Normaal gezien gaat ze altijd zonder problemen slapen. Daar hebben we echt nooit klagen van gehad. En de laatste tijd ligt ze regelmatig te wenen in bed s’avonds, met een echt hoogtepunt gisteren, ze wil ook niet gaan slapen als we zeggen dat het bedtijd is. s’nachts wordt ze ook vaak wakker, zodat ik dus door twee huilende kinderen wakker wordt gemaakt.

Ze heeft ook een lichte blaasontsteking, waar ze al van vrijdagavond AB voor aan het nemen is, maar dat lijkt ook niet te beteren. Ze gaat letterlijk om de paar minuten naar de wc, om helemaal gek van te worden. Ze heeft constant het gevoel dat ze pipi moet doen, hartverscheurend is het allemaal. Terwijl ik het aan het opschrijven ben lopen de tranen me weer over de wangen.

Ik heb op dit moment het gevoel dat het hier nooit meer goed gaat komen, en dat ons gelukkige gezinsleven voorgoed voorbij is…

Advertenties

wiebeltand

Ook al heb ik op het moment heel sterk het gevoel dat het leven on hold staat, bewijst Emma toch maar dat het allemaal gewoon doorgaat.

Ze heeft een wiebeltand, 1 wiebelt al redelijk erg, en 1 een beetje. De grote mensen tanden zijn dus onderweg. En ze is zóóó trots, iedereen moet aan haar tandjes voelen!

Een teken van leven

Snel tussen de huilbuien en eetbuien door een teken van leven. Hoe gaat het hier ondertussen?

Redelijk… Als ik zou zeggen goed, dan zou ik liegen, en ik ben nu eenmaal niet iemand die de schone schijn ophangt.

Ik heb het moeilijk op het moment, en ik zoek 100 keer per dag de fast forward knop zodat ik die eerste helse maanden kan doorspoelen… Maar ik heb hem nog niet gevonden…

Ons ventje is zeer rusteloos, en ik word er moedeloos, en zeer onzeker van… De kinderarts sprak van reflux, en hij zit nu aan de zantac, dus ik hoop dat die verlichting gaat brengen… Hij drinkt ook heel onrustig aan de borst en je ziet dat er hem dan iets ambeteert. Maar de kinderarts zei ook dat zijn neusje een beetje verstopt zit, en dat dat van de reflux komt, en dat de zantac dat ook zou oplossen, dus dat zou een verklaring kunnen zijn van het zeer onrustig drinken. Dus ik ga nog niet te snel paniekeren en in de richting van spruw denken…

Ook vind ik het bij hem weer zeer moeilijk om hem te doorgronden. Ik ben altijd onzeker of hij genoeg heeft gedronken, of dat ik hem de andere borst ook nog moet aanbieden, maar dan heb ik weer schrik dat ik hem overvoed, en daardoor de reflux weer aanwakker.

De grote zus doet het op zich zeer goed, het enige dat we bij haar zien is dat ze wat opstandiger is, en wat vroeger wakker is… Voor de rest doet ze het eigenlijk wel goed, wat niet weg neemt, dat ik me constant schuldig voel naar haar toe, dat haar leven ook zo op zijn kop staat nu…

Je ziet, het gaat hier op zich wel goed, maar ik zou eigenlijk willen gaan slapen, en een aantal maanden later terug wakker worden… Maar aangezien dat niet gaat, zetten we de knop op overleven, en proberen we zo iedere dag en nacht door te komen, in de hoop dat het genieten snel gaat beginnen

Geboren

Hij is dinsdag 10 mei geboren en noemt Ferre! Hij woog 4 kg 145 gr en was 50 cm groot. Alles is heel goed gegaan, hij doet het ook heel goed, gisteren bij vertrek uit het ziekenhuis woog hij al terug 4kg rond.

Het is hier wel heel erg wennen met een nieuwe baby er bij, en de nachten gaan niet goed, dus als gevolg zijn de dagen kort. Een heel uitgebreid verslag volgt dus nog.

Tragisch

Vanmorgen belde Walter me om half tien vanop zijn werk met zijn gsm. De enige keren dat hij dat ooit gedaan had was toen hij een arbeidsongeval had om te vragen of ik hem kon komen halen. Dus de schrik sloeg me al om het hart.

Hij klonk ook meteen heel bedrukt, dus ik was ervan overtuigd dat er iets gebeurd was. Maar wat hij te vertellen had was nog veel erger.

Een collega van hem van de onderhoudsploeg van de nacht had vanmorgen heel vroeg een dodelijk arbeidsongeval gehad. Hij en zijn collega’s hadden van het moment dat ze waren aangekomen op het werk tot hij me belde in de kantine gezeten omdat de mensen van het parket in het attelier waar het gebeurd was de nodige vasttellingen aan het doen waren. Hij wist op dat moment ook nog niet wie het precies was. Alleen dat het iemand was uit Kinrooi (mijn geboortedorp waar mijn ouders nog wonen)

Ik verwittigde mijn mama en papa al maar vast, dat als ze iets zouden horen, ze toch al gerust konden zijn dat het niet over Walter ging.

Rond de middag belde mijn mama omdat ze wist over wie het ging. Het is iemand die ik ook vaag ken, omdat het goede vrienden zijn van mijn tante en nonkel. En we hebben elkaar op feestjes bij hen thuis al vaker ontmoet. Hij was 47, laat een vrouw en 4 kinderen achter waarvan de jongste amper 4 jaar is.

Ik zit er maar constant aan te denken… Hoe snel geluk kan omslaan… Het ene moment vertrekt hij naar het werk, en het volgende moment heb je de politie aan de deur om te vertellen dat hij nooit meer zal thuiskomen. En dan de kinderen die nu hun papa voorgoed kwijt zijn…

Nu is het echt bijna zover!!!

Vanmorgen moest ik ter controle een half uurtje aan de monitor gaan liggen. We hebben dus een half uurtje naar ons ventje zijn hartje en zijn schopjes kunnen luisteren. Alles was mooi in orde, en er waren nog geen voorweeën te zien.

Nu het zo dichterbij komt ben ik echt serieus in tweestrijd. Langs de ene kant kan het niet snel genoeg gaan, en wil ik ons ventje kunnen vasthouden, kussen, knuffelen. Ik ben ook benieuwd hoe zo’n jongensbaby van ons twee er gaat uit zien. Gaat hij op Emma lijken, of gaat hij er helemaal anders uit zien.

Maar langs de andere kant heb ik er ook schrik voor, zeker toen we vanmorgen in het ziekenhuis een redelijk vers babytje onophoudelijk hoorden huilen. Gaat onze zoon het ons ook weer zo moeilijk maken, gaat hij ons ook blanke nachten bezorgen de eerste maand? Gaat hij ook zo moeilijk tevreden te stellen zijn overdag… Ik ben niet de enige die met zo’n schrik zit… Ik denk dat iedereen die een moeilijke baby heeft gehad met deze zorgen zit. En je kan uiteindelijk niet veel doen dan afwachten en hopen, en je maar voor ogen houden dat iedere baby anders is…

De grote zus is in ieder geval zwaar aan het aftellen. Vorige week heeft ze samen met ons een mooi knuffeldoekje uitgekozen om aan haar broer te geven als ze voor het eerst op bezoek komt. Ze heeft dat doekje al iedere dag vast gehad, ik denk dat ik het al moet gaan uitwassen voordat de bevalling daar is 😉 Ik kijk er zo naar uit om die eerste kennismaking tussen broer en zus te zien!

Al 1 week voorbij

Er is al 1 ganse week van mijn bevallingsrust om!!! Die is gewoon voorbij gevlogen. Als de rest ook zo snel gaat gaan, dan ben ik straks weer aan het werk voor ik het goed en wel door heb.

Dat die week zo snel gegaan is, komt natuurlijk wel door het prachtige weer en het aangename gezelschap van Emma die werkelijk waar een engeltje is geweest de hele week!

Afgelopen maandag zijn we nog op controle geweest bij de gyneacologe. Alles zat nog potdicht en goed hoog, dus normaal gezien zit hij er nog wel even, maar je weet natuurlijk nooit hé…