Tips gevraagd

Ferre heeft lichamelijk veel minder lasten sinds hij aan de fles zit, maar hij is toch nog verre van gemakkelijk.

Op dit moment drinkt hij zijn flessen heel slecht, het is ongeveer bij iedere fles weer een geworstel om hem een deftige hoeveelheid te laten drinken…

Maar het vervelendste is eigenlijk wel dat hij continue gepakt wil worden. Maar dan bedoel ik echt continue. Je kan hem geen 5 minuten in zijn wippertje/box/speelkleed zetten. Maar echt geen 5 minuten, hij begint dan onmiddelijk te neringen. Ik heb al geprobeerd dat te negeren, maar dan gaat het vrij snel over naar wenen, om vervolgens over te gaan naar krijsen, en dat kan ik echt niet negeren. Hij krijst zich anders ook echt een ongemak.

Heeft iemand tips om hem toch eens even alleen te leren zijn?

Advertenties

scheten etiquette

Manlief en dochterlief zijn in de keuken.

Emma: “Ik heb een scheet gelaten.”
Walter: “Dat mag, iedereen laat scheten, anders krijg je buikpijn.”
Emma: “Ah ja…”
Walter: “Alleen als je in gezelschap bent is het verstandiger om je terug te trekken en dan pas je scheet te laten.”
Emma: “ok, papa.”

En voila, Emma is ook ingelicht over de scheten-etiquette.

Verwenavond

En wat doen de vrouwen op een Ferre-vrije-avond (hij is bij moeke en vake logeren):

Roze (het is meer paars, maar maakt niet uit als het kind maar content is) ijs maken:

mannenlogica

Ik zie mijn ventje doodgraag, en ik zou hem voor geen geld van de wereld willen missen. Maar heel af en toe zou ik hem op een kanon kunnen zetten!!!

Hij heeft het gepresteerd om het zakje met Ferre’s eerste haartjes die ik had afgeknipt weg te gooien. Dat zakje was bestemd om in de album te plakken, en ik had de kans nog niet gehad om het dicht te plakken en veilig weg te leggen. Dus met gevolg dat de haartjes helemaal in de vuilbak verspreid liggen, om zeep dus.

En dan ook nog niet snappen dat ik daar boos en verdrietig om ben…

Kat en hond

Ik ben er vrij zeker van dat ik hier een hele discussie start door dit op mijn blog te smijten, maar ’t moet even van mijn hart…

Ik kan er van kapot vallen dat hier de hele tijd katten van andere mensen in onzen hof rondlopen en hier alles onderschijten. Wij moeten dus hier de zandbak hermetisch toe houden, en als we gaan onkruid plukken, moeten we goed uit ons doppen kijken want anders hebben we kattenstront aan ons pollen hangen.

Als ge een hond laat schijten op andersmans stoep (grond die dan eigenlijk nog van de gemeente is) dan is iedereen het er over eens dat dat associaal gedrag is, maar als ge uw katten in de buurkinderen hunne zandbak laat schijten, dan is dat normaal kattengedrag…

Awel, ik vind dat niet normaal!!!!

Dan krijgt ge heel vaak de opmerking dat ge katten niet kunt binnen houden. Ten eerste, dat gaat wel, mijn schoonzus doet dat met haar twee katten altijd, ofwel zijn ze binnen, ofwel zijn ze buiten aangelijnd.

En ten tweede, dat is mijn probleem niet, mijne hond (toen hij nog leefde tenminste) schijt niet in uw tuin, als ge dus katten wilt houden, moet ge er ook maar voor zorgen dat ze niet gaan schijten in de tuin van de buren.

Om een lang verhaal kort te maken, ik vind dat andere mensen geen last mogen hebben van uw keuze om huisdieren te houden. Toen onze hond nog leefde lieten we hem nooit buiten blaffen, omdat we niet wilden dat de buren er last van zouden hebben. Nu, ik moet zeggen de buren waarvan de meeste katten zijn, hebben ook ne hond die om 6u30 al staat te keffen aan de straat…

de fles

Ferre zit aan de fles. En ik heb het er heel moeilijk mee.

Hij krijgt welliswaar nog grotendeels afgekolfde moedermelk, met een 2-tal flesjes kunstmelk per dag. De kinderarts had het me aangeraden, 1 omdat hij zoveel lucht slikt aan de borst door zijn slokdarm probleempje, en 2 omdat we het dan kunnen indikken.

Hij heeft nu ongeveer 48u geleden voor het laatst aan de borst gedronken, en ik durf het haast niet zeggen, maar het gaat precies beter. Zowel bij hem en bij mij.

Ik was vooral het geworstel aan de borst beu, en de constante onzekerheid over die borstvoeding, omdat hij zoveel weende. Hijzelf laat veel minder windjes, hij heeft precies minder last van zijn darmpjes, dus ik denk inderdaad dat hij zo veel minder lucht slikt.

Maar ik heb het er mentaal zo moeilijk mee. Ik ga proberen kolven tot hij ongeveer 4 maand is… Maar bij het gedacht dat hij misschien nooit meer aan de borst zal drinken lopen de tranen me over de wangen. Nu ik ben ook realistisch genoeg dat er iets moest veranderen, want dat ik er aan onderdoor aan het gaan was. En ik heb ook Emma om nog aan te denken, dus beter een blije mama en een kindje aan de fles, dan een depressieve mama en een kindje aan de borst.

hocus pocus pas

Emma was deze voormiddag een toverfee, en ze ging Ferre betoveren met haar toverstok:

“hocus pocus pas, ik wou dat je geen huilbaby was!” Ondanks de miserie moesten we er toch mee lachen, weliswaar een beetje groen…

tracheamalacie

Afgelopen dinsdag zijn we naar Leuven geweest. Het was een heel zware en emotionele dag. We moesten om 8u daar zijn, en volgens de kinderarts zou het een halve dag duren. Ferre mocht 4u voor het onderzoek niets meer eten, dus ten laatste om 4u.

We waren redelijk vroeg vertrokken omdat we niet wisten hoe het met files zou zijn, en hoe groot het daar in leuven zou zijn. Uiteindelijk stonden we om 7u15 al op de kinderafdeling, toch serieus te vroeg dus. De kinderarts dacht dat ze zo’n klein babytje wel als eerste zouden nemen. Niet dus…

Om 9u30 wilden ze hem dan toch beginnen voor te bereiden door een infuus te prikken. 3 keer geprikt met als resultaat geen infuus, een krijsende baby die helemaal overstuur was door de honger en de pijn, en een wenende mama en (bijna toch) papa… De verpleegsters durfden geen 4e keer proberen, en zouden het aan de dokter overlaten.

Om 10u werden we van de kinderafdeling naar de plaats gebracht waar het onderzoek zou doorgaan. Daar hebben we uiteindelijk nog eens een uur zitten wachten. Ferre schreeuwde ondertussen het hele ziekenhuis bijeen van de honger, en begon ook al wat slapjes te worden.

De dokter kwam zich al een keertje verontschuldigen dat het zo lang duurde, maar daar waren we natuurlijk niets mee.

Om 11u waren we eindelijk aan de beurt. De dokter heeft nog 1 keertje geprobeerd om een infuusje te prikken, maar dat lukte helemaal niet. Ferre was ondertussen zo over zijn toeren dat ze ook niet meer verder durfden proberen. Ze hebben hem dan verdoving via de neus gegeven, maar omdat hij zo overstuur was hielp 1 dosis niet. Ze hebben hem dan een tweede dosis gegeven.

Nadat het onderzoek was afgelopen zou hij binnen het uur wel bijkomen volgens de dokter. Dan zou hij mogen eten, en dan mochten we naar huis. We waren al opgelucht.

Tot het uur voorbij was, en Ferre maar niet wakker te krijgen was. Waarschijnlijk mede door de verdoving en de lange tijd zonder eten. De dokter raadde aan om hem maar een beetje te laten slapen, want hij was toch te zwak om te zuigen. Om 16u30 hebben we hem met heel veel moeite een beetje bijgekregen om wat te eten. Iedereen op 1 verpleegster na was al vertrokken want het is een dagopname afdeling. Om 17u30 werden we dus buiten gekeken, terwijl ik toch nog vond dat Ferre heel zwak was, en nog heel zeurdering huilde, dus helemaal niet wat we van hem gewend waren.

Om 19u waren we dan eindelijk thuis, helemaal emotioneel bekaf…

Het onderzoek heeft uiteindelijk wel aangetoond wat hij heeft. Het heet tracheamalacie. Dat is een verslapping van het kraakbeen dat de luchtpijp ondersteunt. Bij hem is dat op 1 plaats zwak waardoor zijn luchtpijp een beetje inzakt. Dat veroorzaakt dus zijn luidruchtige ademhaling, en daarom verslikt hij zich zo veel.

Helaas zijn we daar niet veel mee verder. Het is iets wat eruit moet groeien. Over twee weken heeft de kinderarts alle uitslagen binnen en wordt alles nog verder in detail besproken.