Ons Jefke wordt een…

Wij weten het geslacht sinds gisteren…

.

.

.

.

En jullie willen het zeker ook graag weten?

.

.

.

.

We gaan het verklappen, maar nog niet nu. Eerst wil ik de 20 weken echo begin januari afwachten zodat we nog eens een bevestiging krijgen, en we willen het Emma nog persoonlijk tegen een aantal mensen laten vertellen. Daarna smijt ik het op het www.

Advertenties

En toen was er het hartje

Ik voel bij deze zwangerschap veel meer pijntjes dan toen ik zwanger was van Emma. Ik moet nu ook echt veel rusten. Deels omdat het moet van de gyneacoloog, maar ook deels omdat ik echt buikpijn krijg als ik me niet geregeld neerzet.

Daardoor ben ik nu echt veel ongeruster dan bij Emma. Ik heb dan ook al een paar keren gezocht naar het hartje met de angelssound. Maar buiten wat zwiepjes, waarin ik toch bewegingen van de baby in meen te herkennen was het daar altijd stil. Maar vanavond had ineens redelijk snel de hartslag van de baby te pakken. En het was een zalig geluid! Nu ben ik weer helemaal gerustgesteld.

Morgen ga ik hem nog eens proberen te zoeken als Emma nog wakker is, dan kan ze meteen mee genieten. Nu deelt ze trouwens 3 kusjes uit voor het slapen gaan, een voor papa, een voor mama en een voor de buik.

Ondertussen ten huize Koch

Hoe gaat het hier ondertussen? Goed eigenlijk, misselijk ben ik eigenlijk nog altijd helemaal niks. Dus dat valt heel goed mee. Maar moe, dat is niet te doen af en toe, er zijn dagen, zoals bv vandaag, dat ik me door de dag heen moet slepen.

Vrijdagavond hadden we nog even paniek omdat ik serieus begon te bloeden, maar de gyneacoloog van wacht vond het niet nodig om langs te komen omdat het bijna onmiddelijk stopte. Maar ik ben toch een gans weekend heel ongerust geweest, dus heb ik maandagmorgen onmiddelijk naar mijn eigen gyneacoloog gebeld, en gelukkig zei ze zelf meteen dat ik maar onmiddelijk moest langskomen. Dus hebben we maandavond nog onverwacht een echo gehad.

En daar was alles gelukkig op in orde, Jefke bewoog weer flink en zijn hartje klopte ook stevig. Ze kon ook nergens een oorzaak van de bloeding zien, vanuit de moederkoek kwam het ook niet zei ze, want dan waren er boedklontertjes te zien. Dus waarschijnlijk een gesprongen adertje.

De grote zus is trouwens nog altijd zo trots. Ze had maandag een copietje van de fotootjes mee mogen nemen naar school en ze blonk van trots toen ze ze aan haar juf liet kijken. Echt heel ontroerend om te zien. De juf zei ook dat ze er niet over kon zwijgen…

Voor de rest is het buikje ondertussen ook al aan het groeien, ik voel het zelf al heel goed als ik plat op mijn rug lig, en als ik iets aansluitend aanheb zie je het ook al een beetje. Ik had gisterenavond zelfs twee keren het gevoel dat ik hem voelde bewegen, maar het lijkt me vroeg, en je bent in het begin natuurlijk niet 100% zeker wat je voelt hé.

Maar alles bij elkaar genomen gaat het hier dus heel goed.

Helemaal goed gekeurd

Vandaag was eindelijk de langverwachte dag van de 12 weken echo.

Vanmorgen gingen we om 8u30 Emma wakker maken, en het eerste wat ze zei was: ‘vandaag gaan we naar de baby kijken hé’. Zo schattig… Ze was niet meer te houden.

Toen we bij de dokter naar binnen liepen zei ze tegen hem: ‘we komen naar mijn baby kijken’, hij moest er echt mee lachen, en het is een redelijke serieuze dokter, om niet te zeggen een droogstoppel, dus dat betekent al wat hé.

Hij betrok haar ook echt helemaal in de echo, en legde uit wat er allemaal te zien was. Alles was gelukkig heel goed. Na afloop kregen we een hele reeks foto’s mee van ons jefke. En Emma kreeg ook haar eigen fotootje waar ze heel blij mee was.

Kortom, we zijn helemaal gerustgesteld, Jefke heeft zelfs op ons gewuifd.

Zo hard aan het aftellen

Ik ben toch zo hard aan het aftellen naar vrijdag.

Dit vind ik het vervelendste stuk aan de zwangerschap. Je moet er maar gewoon blindelings op vertrouwen dat alles goed is.

Ik ben totaal niets misselijk. Bij Emma was ik tenminste nog wat misselijk, maar nu niets. Moe dat wel, maar dat is dan ook echt het enige symptoon. Ik heb ook de indruk dat mijn buik al een beetje gegroeid is, maar daar ben ik niet zeker van.

Dus ik ben behoorlijk zenuwachtig voor de echo vrijdag. Het is altijd voor iedereen een drama als er iets mis blijkt te zijn. Maar ik besef dat in ons geval het het einde zou betekenen van onze droom. Het IVF circuit willen we zeker niet meer in, en de kans op zo’n tweede wonder is zo goed als onbestaand. En daarbij, hoe zouden we dat aan Emma moeten uitleggen dat ‘haar’ baby (ah ja, het is ‘haar’ baby hé), toch niet gaat komen.

Dus het moet gewoon goed zijn, ik mag er niet aan denken dat het niet goed zou zijn. Nog 4 nachtjes slapen…

Dank jullie wel allemaal

Dank je wel voor de vele felicitaties. Blij te zien dat jullie de weg nog gevonden hebben na zo’n lange stilte hier.

Ik vrees wel dat de volgende maanden de postjes veel over het zelfde zullen gaan, jullie weze dus gewaarschuwd hé. Ik kan jullie nu wel al beloven dat we het geslacht niet geheim gaan houden deze keer. Aangezien we van plan zijn om Emma naar alle echo’s mee te nemen, en we het geslacht per sé willen weten, gaat het wat moeilijk zijn om het allemaal geheim te houden hé.

De grote zus is natuurlijk ook apetrots en verteld tegen iedereen die het wil horen dat er een baby bij mama in de buik zit. Als we haar trouwens vragen of ze liever een broertje of een zusje wil, dan antwoord ze altijd een baby… Dus dat zal normaal gezien wel goed zitten dan hé.

Maar eerst wil ik die 12 weken doorspartelen en een goeie 12 weken echo zien. Pas dan zal ik echt een beetje gerust zijn, de schrik zit er natuurlijk nog behoorlijk in dat het toch nog zou misgaan. Aangezien we ook beseffen dat dit een lot uit de loterij is, en dat we dit waarschijnlijk geen tweede keer klaar krijgen.

Project mini Koch #48

Ik ga een annava-ke doen. Waarschijnlijk dachten jullie dat ik van de aardbodem verdwenen was. Maar ik had er even helemaal geen zin meer in.

Maar de reden waarom ik er even helemaal geen zin meer in had is nu iets geworden wat ik van de daken wil schreeuwen, en wat is daar beter voor dan een blog.

Dus voor diegenen die het nog niet door hebben ondertussen… In mei mogen we terug een klein boeleke verwachten!

Geheel onverwacht dat wel, want zoals je in mijn vorige post kon lezen wilden we het embryootje in de diepvries nog een kans geven en er dan mee stoppen. Dat embryootje heeft zelfs de ontdooiing niet overleefd. Na die zoveelste tegenslag was bij ons eigenlijk de maat vol, en hebben we de knoop doorgehakt dat we er mee zouden stoppen. Maar dat was dus duidelijk buiten de natuur gerekend, want nu ben ik dus bijna 10 weken zwanger.

Ik moet er zeker niet bij vertellen dat we licht in shock waren toen we naar een positieve zwangerschapstest zaten te staren…