4 maanden

En vandaag is ons klein vrolijk ventje al weer 4 maanden oud. (1 maand, 2 maanden, 3 maanden)

En nog eentje samen met de grote zus.

Advertenties

scheten etiquette

Manlief en dochterlief zijn in de keuken.

Emma: “Ik heb een scheet gelaten.”
Walter: “Dat mag, iedereen laat scheten, anders krijg je buikpijn.”
Emma: “Ah ja…”
Walter: “Alleen als je in gezelschap bent is het verstandiger om je terug te trekken en dan pas je scheet te laten.”
Emma: “ok, papa.”

En voila, Emma is ook ingelicht over de scheten-etiquette.

tracheamalacie

Afgelopen dinsdag zijn we naar Leuven geweest. Het was een heel zware en emotionele dag. We moesten om 8u daar zijn, en volgens de kinderarts zou het een halve dag duren. Ferre mocht 4u voor het onderzoek niets meer eten, dus ten laatste om 4u.

We waren redelijk vroeg vertrokken omdat we niet wisten hoe het met files zou zijn, en hoe groot het daar in leuven zou zijn. Uiteindelijk stonden we om 7u15 al op de kinderafdeling, toch serieus te vroeg dus. De kinderarts dacht dat ze zo’n klein babytje wel als eerste zouden nemen. Niet dus…

Om 9u30 wilden ze hem dan toch beginnen voor te bereiden door een infuus te prikken. 3 keer geprikt met als resultaat geen infuus, een krijsende baby die helemaal overstuur was door de honger en de pijn, en een wenende mama en (bijna toch) papa… De verpleegsters durfden geen 4e keer proberen, en zouden het aan de dokter overlaten.

Om 10u werden we van de kinderafdeling naar de plaats gebracht waar het onderzoek zou doorgaan. Daar hebben we uiteindelijk nog eens een uur zitten wachten. Ferre schreeuwde ondertussen het hele ziekenhuis bijeen van de honger, en begon ook al wat slapjes te worden.

De dokter kwam zich al een keertje verontschuldigen dat het zo lang duurde, maar daar waren we natuurlijk niets mee.

Om 11u waren we eindelijk aan de beurt. De dokter heeft nog 1 keertje geprobeerd om een infuusje te prikken, maar dat lukte helemaal niet. Ferre was ondertussen zo over zijn toeren dat ze ook niet meer verder durfden proberen. Ze hebben hem dan verdoving via de neus gegeven, maar omdat hij zo overstuur was hielp 1 dosis niet. Ze hebben hem dan een tweede dosis gegeven.

Nadat het onderzoek was afgelopen zou hij binnen het uur wel bijkomen volgens de dokter. Dan zou hij mogen eten, en dan mochten we naar huis. We waren al opgelucht.

Tot het uur voorbij was, en Ferre maar niet wakker te krijgen was. Waarschijnlijk mede door de verdoving en de lange tijd zonder eten. De dokter raadde aan om hem maar een beetje te laten slapen, want hij was toch te zwak om te zuigen. Om 16u30 hebben we hem met heel veel moeite een beetje bijgekregen om wat te eten. Iedereen op 1 verpleegster na was al vertrokken want het is een dagopname afdeling. Om 17u30 werden we dus buiten gekeken, terwijl ik toch nog vond dat Ferre heel zwak was, en nog heel zeurdering huilde, dus helemaal niet wat we van hem gewend waren.

Om 19u waren we dan eindelijk thuis, helemaal emotioneel bekaf…

Het onderzoek heeft uiteindelijk wel aangetoond wat hij heeft. Het heet tracheamalacie. Dat is een verslapping van het kraakbeen dat de luchtpijp ondersteunt. Bij hem is dat op 1 plaats zwak waardoor zijn luchtpijp een beetje inzakt. Dat veroorzaakt dus zijn luidruchtige ademhaling, en daarom verslikt hij zich zo veel.

Helaas zijn we daar niet veel mee verder. Het is iets wat eruit moet groeien. Over twee weken heeft de kinderarts alle uitslagen binnen en wordt alles nog verder in detail besproken.

Niet goed

Ik zou willen dat ik hier kon komen verkondigen dat alles goed was, en dat onze roze wolk was terug gekeerd.

Maar helaas, niets is minder waar. Het gaat hier alleen maar bergaf. Ferre worstelt nog altijd met iets. Hij kreunt nog altijd onophoudelijk in zijn slaap. De paar uurtjes die hij dan toch in zijn bedje ligt. Hij geeft regelmatig op, en heeft er dan ook last van. Hij vertrekt regelmatig, van pijn denken we. Als hij niet slaapt of eet is hij aan het wenen, de ene keer gewoon wenen, en de andere keer echt krijsen.

Zijn stoelgang ziet soms groenig, dus ook een teken dat er ergens iets met zijn spijsvertering niet juist zit. Hij heeft ook redelijk veel uitslag in zijn gezichtje.

Hij krijgt nochtans al 3 weken zantac, en ik heb al van vorige week maandag alle koemelkproducten geschrapt van mijn voeding. Maar niets lijkt te helpen. En om het allemaal nog wat erger te maken, krijg ik vandaag geen enkele kinderarts te pakken…

Wij zijn echt helemaal op. We zitten ook iedere dag sneller aan de grond, zelfs Emma ondervind er hinder van. Ze voelt natuurlijk ook aan dat wij er een beetje door zitten.

Normaal gezien gaat ze altijd zonder problemen slapen. Daar hebben we echt nooit klagen van gehad. En de laatste tijd ligt ze regelmatig te wenen in bed s’avonds, met een echt hoogtepunt gisteren, ze wil ook niet gaan slapen als we zeggen dat het bedtijd is. s’nachts wordt ze ook vaak wakker, zodat ik dus door twee huilende kinderen wakker wordt gemaakt.

Ze heeft ook een lichte blaasontsteking, waar ze al van vrijdagavond AB voor aan het nemen is, maar dat lijkt ook niet te beteren. Ze gaat letterlijk om de paar minuten naar de wc, om helemaal gek van te worden. Ze heeft constant het gevoel dat ze pipi moet doen, hartverscheurend is het allemaal. Terwijl ik het aan het opschrijven ben lopen de tranen me weer over de wangen.

Ik heb op dit moment het gevoel dat het hier nooit meer goed gaat komen, en dat ons gelukkige gezinsleven voorgoed voorbij is…

Een teken van leven

Snel tussen de huilbuien en eetbuien door een teken van leven. Hoe gaat het hier ondertussen?

Redelijk… Als ik zou zeggen goed, dan zou ik liegen, en ik ben nu eenmaal niet iemand die de schone schijn ophangt.

Ik heb het moeilijk op het moment, en ik zoek 100 keer per dag de fast forward knop zodat ik die eerste helse maanden kan doorspoelen… Maar ik heb hem nog niet gevonden…

Ons ventje is zeer rusteloos, en ik word er moedeloos, en zeer onzeker van… De kinderarts sprak van reflux, en hij zit nu aan de zantac, dus ik hoop dat die verlichting gaat brengen… Hij drinkt ook heel onrustig aan de borst en je ziet dat er hem dan iets ambeteert. Maar de kinderarts zei ook dat zijn neusje een beetje verstopt zit, en dat dat van de reflux komt, en dat de zantac dat ook zou oplossen, dus dat zou een verklaring kunnen zijn van het zeer onrustig drinken. Dus ik ga nog niet te snel paniekeren en in de richting van spruw denken…

Ook vind ik het bij hem weer zeer moeilijk om hem te doorgronden. Ik ben altijd onzeker of hij genoeg heeft gedronken, of dat ik hem de andere borst ook nog moet aanbieden, maar dan heb ik weer schrik dat ik hem overvoed, en daardoor de reflux weer aanwakker.

De grote zus doet het op zich zeer goed, het enige dat we bij haar zien is dat ze wat opstandiger is, en wat vroeger wakker is… Voor de rest doet ze het eigenlijk wel goed, wat niet weg neemt, dat ik me constant schuldig voel naar haar toe, dat haar leven ook zo op zijn kop staat nu…

Je ziet, het gaat hier op zich wel goed, maar ik zou eigenlijk willen gaan slapen, en een aantal maanden later terug wakker worden… Maar aangezien dat niet gaat, zetten we de knop op overleven, en proberen we zo iedere dag en nacht door te komen, in de hoop dat het genieten snel gaat beginnen

Geboren

Hij is dinsdag 10 mei geboren en noemt Ferre! Hij woog 4 kg 145 gr en was 50 cm groot. Alles is heel goed gegaan, hij doet het ook heel goed, gisteren bij vertrek uit het ziekenhuis woog hij al terug 4kg rond.

Het is hier wel heel erg wennen met een nieuwe baby er bij, en de nachten gaan niet goed, dus als gevolg zijn de dagen kort. Een heel uitgebreid verslag volgt dus nog.

Al 1 week voorbij

Er is al 1 ganse week van mijn bevallingsrust om!!! Die is gewoon voorbij gevlogen. Als de rest ook zo snel gaat gaan, dan ben ik straks weer aan het werk voor ik het goed en wel door heb.

Dat die week zo snel gegaan is, komt natuurlijk wel door het prachtige weer en het aangename gezelschap van Emma die werkelijk waar een engeltje is geweest de hele week!

Afgelopen maandag zijn we nog op controle geweest bij de gyneacologe. Alles zat nog potdicht en goed hoog, dus normaal gezien zit hij er nog wel even, maar je weet natuurlijk nooit hé…

In mijn nopjes

Ik ben echt in mijn nopjes. Gisteren heb ik mijn laatste dag gewerkt.

Vandaag heb ik adres-etiketjes geplakt op de enveloppen van de geboortekaartjes. De waslijn heeft buiten de hele dag vol gehangen met kleertjes en spulletjes van de baby.

Echt een aanval van nestelen dus… Ik geniet er met volle teugen van! Ik hoop wel dat hij nog een goeie 3 weken blijft zitten, zodat ik nog optimaal van die drie weken kan genieten. Een beetje rusten, wat quality time met Emma,…

Ook ben ik mentaal echt nog niet klaar om al afscheid te nemen van deze zwangerschap. Dit gaat ons laatste kindje zijn, en ik wil nog echt optimaal genieten van de schopjes en het gewriemel.

Draagdoek

Sinds vandaag ben ik de trotse bezitter van een tricot-slen draagdoek. Ik heb al een paar keren geoefend met een babypop van Emma, en een paar filmpjes bekeken via ’t internet. En kan nu echt niet meer wachten tot daar een echt babytje in ligt!!!

Toen Emma klein was durfde ik niet dragen in een draagdoek… Dat was zo ‘hippieachtig’ dacht ik. Maar ik heb daar altijd zoveel spijt van gehad. En aangezien dit zeker het laatste babytje gaat zijn dat er bij ons gaat komen wil ik nu zeker dragen in een draagdoek. Ik hoop echt dat het super gaat meevallen.

De vooruitgang van de achteruitgang

Als je me 4.5 jaar geleden zou hebben verteld dat we een gans weekend bezig zouden zijn over stoelgang maken of juist niet maken, dan zou ik je zot verklaard hebben.

Niet onze stoelgang, maar de stoelgang van ons kleinste lid van de familie. Een tijdje terug is Emma beginnen klagen over pijn aan haar poepje als ze naar de grote wc moest gaan. Het gekke was dat ze daar nooit last van heeft gehad toen ze nog een pampertje droeg, integendeel zelfs. Maar meestal ging dat vanzelf ook weer voorbij…

De laatste tijd bleef ze ervan klagen, en begon het ook erger en erger te worden. Ze weende echt heel hard als ze moest gaan. En ze begon het ook op te houden, met de nodige buikpijn als gevolg. Ook zagen we al een paar keren wat bloed bij haar stoelgang.

Dus trokken we donderdagavond naar de kinderarts. Hij stelde vast dat haar voedingspatroon beter kon, en dat ze daardoor een beetje geconstipeerd was geraakt. Hij heeft voor de zekerheid ook een scan van haar buikje gemaakt, en daaruit bleek ook dat haar hele darm vol zat. Niet echt goed dus. Om het probleem op korte tijd op te lossen moesten we haar dus een lavement geven, en een maand lang een mild laxeermiddeltje. Op lange termijn moet ze beter gaan eten. Meer afwisseling in fruit en ook groenten gaan eten.

We hebben heel wat tips mee gekregen. We zijn ze natuurlijk onmiddelijk gaan toepassen, en ook al veranderd er voor haar redelijk wat. Ze werkt toch verbazingwekkend goed mee.

Vrijdagavond heeft ze dan haar lavement gekregen. En vanaf vrijdagavond zijn we dan ook met het laxeermiddeltje begonnen. Zaterdag is ze dan toch niet kunnen gaan. Waarop ik meteen weer een onbehaaglijk gevoel kreeg, maar vandaag is ze dan toch twee keren pijnloos kunnen gaan. En daarnet zei ik al tegen Walter, hoe straf het is dat uw gemoedstoestand afhangt van het feit of uw kind naar de grote wc is kunnen gaan of niet 😉