Tips gevraagd

Ferre heeft lichamelijk veel minder lasten sinds hij aan de fles zit, maar hij is toch nog verre van gemakkelijk.

Op dit moment drinkt hij zijn flessen heel slecht, het is ongeveer bij iedere fles weer een geworstel om hem een deftige hoeveelheid te laten drinken…

Maar het vervelendste is eigenlijk wel dat hij continue gepakt wil worden. Maar dan bedoel ik echt continue. Je kan hem geen 5 minuten in zijn wippertje/box/speelkleed zetten. Maar echt geen 5 minuten, hij begint dan onmiddelijk te neringen. Ik heb al geprobeerd dat te negeren, maar dan gaat het vrij snel over naar wenen, om vervolgens over te gaan naar krijsen, en dat kan ik echt niet negeren. Hij krijst zich anders ook echt een ongemak.

Heeft iemand tips om hem toch eens even alleen te leren zijn?

mannenlogica

Ik zie mijn ventje doodgraag, en ik zou hem voor geen geld van de wereld willen missen. Maar heel af en toe zou ik hem op een kanon kunnen zetten!!!

Hij heeft het gepresteerd om het zakje met Ferre’s eerste haartjes die ik had afgeknipt weg te gooien. Dat zakje was bestemd om in de album te plakken, en ik had de kans nog niet gehad om het dicht te plakken en veilig weg te leggen. Dus met gevolg dat de haartjes helemaal in de vuilbak verspreid liggen, om zeep dus.

En dan ook nog niet snappen dat ik daar boos en verdrietig om ben…

de fles

Ferre zit aan de fles. En ik heb het er heel moeilijk mee.

Hij krijgt welliswaar nog grotendeels afgekolfde moedermelk, met een 2-tal flesjes kunstmelk per dag. De kinderarts had het me aangeraden, 1 omdat hij zoveel lucht slikt aan de borst door zijn slokdarm probleempje, en 2 omdat we het dan kunnen indikken.

Hij heeft nu ongeveer 48u geleden voor het laatst aan de borst gedronken, en ik durf het haast niet zeggen, maar het gaat precies beter. Zowel bij hem en bij mij.

Ik was vooral het geworstel aan de borst beu, en de constante onzekerheid over die borstvoeding, omdat hij zoveel weende. Hijzelf laat veel minder windjes, hij heeft precies minder last van zijn darmpjes, dus ik denk inderdaad dat hij zo veel minder lucht slikt.

Maar ik heb het er mentaal zo moeilijk mee. Ik ga proberen kolven tot hij ongeveer 4 maand is… Maar bij het gedacht dat hij misschien nooit meer aan de borst zal drinken lopen de tranen me over de wangen. Nu ik ben ook realistisch genoeg dat er iets moest veranderen, want dat ik er aan onderdoor aan het gaan was. En ik heb ook Emma om nog aan te denken, dus beter een blije mama en een kindje aan de fles, dan een depressieve mama en een kindje aan de borst.

hocus pocus pas

Emma was deze voormiddag een toverfee, en ze ging Ferre betoveren met haar toverstok:

“hocus pocus pas, ik wou dat je geen huilbaby was!” Ondanks de miserie moesten we er toch mee lachen, weliswaar een beetje groen…