Pipi op het potje

Het is niet te geloven hoe vlot de zindelijkheidstraining gegaan is. We zijn er op een vrijdagnamiddag aan begonnen, en eigenlijk was ze het gewend op de dinsdag daarop. 4 dagen dus. Nauwelijks ongelukjes (ik geloof 3 in totaal), gewoon gaan zitten en een plasje deponeren.

Bij de onthaalmoeder heeft het wel nog tot de donderdag geduurd voordat ze daar wilde plassen. Nu, 2 weken na het begin, is ze al een week volledig pamperloos, zelfs de uitstapjes op vakantie waren geen probleem. Ze gaat op een gewone wc, ze kan het in de lucht doen (als wij haar in de lucht in een gehurkte houding houden), ze komt het netjes zeggen, ruim op tijd. Sinds eind vorige week doet ze ook kaka op het potje alsof ze het al jaren doet. En sinds een weekje zijn haar pampertjes s’ochtends ook kurkdroog. 

Nodeloos te zeggen dat we dus super trots zijn om haar!

Advertenties

Laatste dag bij de onthaalmoeder

Voordat ik jullie een uitgebreid verslag geef van onze vakantie, heb ik nog wat achterstallige postjes.

Donderdag 6 augustus heeft Emma haar laatste dag bij de onthaalmoeder gedaan. Ze was er iets meer dan 2 jaar. Het was zoals te verwachten zeer emotioneel. Allé bij mij en Alida dan toch. Emma besefte er precies niet al te veel van.

Ik was een uurtje eerder gestopt zodat ik haar samen met Walter kon gaan afhalen. Ik had een practische Ikea doos gevuld met allerhande knutselmateriaal. Daarbij had ik een mooie foto van Emma afgeprint met op de achterkant een toepasselijk tekstje voor Alida en Inge*. Nog een doosje merciekes erbij en het cadeautje was compleet. Alida was er heel blij mee. Ze kon het alleen niet over haar hart verkrijgen om het gedichtje te lezen waar ik bij zat. Want dan ging ze het niet droog houden zei ze. Ze hield het zowiezo niet droog, en ik ook niet natuurlijk.

Met een brok in mijn keel die zo groot was als een appel hebben we afscheid genomen. Ik heb de hele avond toch een rot gevoel gehad. Ze was een pracht van een onthaalmoeder, en ik ga haar echt missen! Emma zal onder de vakanties wel eens af en toe bij haar gaan, om vake ook wat rust te gunnen, maar dat gaat toch niet het zelfde zijn…

Weer een mijlpaal, weer iets dat veranderd… Het gaat me toch allemaal veel te snel!

kaartje Alida-Inge achterkant

* Inge werkt sinds een paar maanden parttime bij Alida en houd zich wat met de grotere bezig, knutselen, en andere activiteiten.

Vakantie

De fijnste periode van het jaar is weer aangebroken. Vakantie!!!!

Ik heb al vanaf vorige week vrijdag vakantie, en Walter zijn verlof is zaterdag begonnen. Hij moet terug beginnen werken op 2 sept en ik op 3 sept.

Morgen vertrekken we voor een midweekje naar de zee. Uitgebreid verslag volgt natuurlijk daarna. Ik ben jullie ook nog een postje verschuldigd van Emma’s laatste dag bij de onthaalmoeder, en van haar pipi-op-het-potje training. Maar dat zal voor na de vakantie zijn.

Salut!

Vreemde snuiter

Gisteren hebben we toch iets vreemds mee gemaakt. We waren nog een ommetje aan het wandelen. Toen we voor ons ineens een man heel vreemd zagen lopen.

Hij had een kartonnen doosje onder zijn arm, hij keek de hele tijd links en rechts. Maar de enigen die er liepen waren wij 3. Toen liep hij ineens naar de berm en legde het doosje daar neer en verstopte het onder dorre bladeren. Daarna liep hij een paar meter verder en daar raapte hij iets op.

Wij waren toen ongeveer bij hem gewandeld. Ineens komt hij op ons af gelopen. En vraagt heel bot en ruw, wat staat hier op. En duwde een kaartje met een balon aan in mijn handen. Ik heb het niet goed gelezen, maar ik kon er uit opmaken dat je dat kaartje kon invullen en terugsturen naar een bepaalde firma voor meer informatie. Ik gaf het hem terug met het antwoord dat ik het niet wist. Ondertussen had ik iets geroken, een enorme bierwalm… Ik stootte Walter aan dat ik door wilde lopen, want die had natuurlijk helemaal niets vreemds in de gaten…

De man probeerde het kaartje terug in mijn handen te duwen, “hier stuurt gij het maar op…” zei hij erbij. Maar ik heb er vrij beleefd korte metten mee gemaakt, en gezegd dat ik dat kaartje niet moest hebben, en dat hij het maar moest opsturen.

Toen begon hij ook nog tegen Emma te babbelen. Ik zag haar ook al heel raar kijken, normaal is ze altijd heel sociaal, maar nu toch ook niet. Dat zal dan de vrouwelijke intuïtie zijn. Want de enige van ons drie die niets raar zag was Walter…

Wij maakten aanstalten om door te lopen, en daarop liep de man de poort van het huis binnen waar we net stonden.

Dat op zich vond ik ook weer heel erg vreemd. Want dat huis is een megagroot huis. En vroeger woonde daar een ouder koppel. Waarvan ik vrij zeker was dat die mensen geen kinderen hadden. Daar was ook een mega tuin bij, die altijd piekfijn in orde was. Dat was die oudere man zijn hobby. Maar nu hadden we al gehoord dat de man met zijn gezondheid aan het sukkelen was en dat hij niet meer goed uit de voeten kon.

We hebben al gezien dat het daar echt aan het onderkomen is. En dat er nu prikkeldraad her en der staat om indringers tegen te houden. Maar nu we dit hebben gezien slaat mijn verbeelding helemaal op hol…

Ik moet zeker niet bij zeggen dat Walter me serieus heeft moeten tegen houden om niet terug te lopen om in dat doosje te gaan kijken…

Paniekzaaierij?

Ik weet niet goed wat ik ervan moet denken van die griep. Zelf ben ik er behoorlijk zenuwachtig voor. Ik ben ook niet alleen, zelfs in blog-land lees je her en der ook al over de griep.

Ik werk nu ook op een plek waar je al iets meer risico loopt omdat hier mensen komen van allerhande nationaliteiten.

Ik maak me dan vooral zorgen dat Emma het zou krijgen en dat haar weerstand niet opgewassen is tegen die griep. Of dat ik eindelijk zwanger zou worden, en dat ik het dan zou krijgen…

De informatie die je erover krijgt is ook zo tegenstrijdig. De ene voorspelt dat 2 op 3 het gaat krijgen. En de andere zegt dat 1 op 3 het gaat krijgen. Maar dat is al een heel verschil. Dan zegt de ene dat het niet erger, of zelfs minder erg is dan een gewoon griepje. Terwijl iemand anders dan weer zegt dat het wel degelijk een gevaarlijkere griep is dan de gewone griep.

Pffff…. Ik weet het ook niet meer. Ik weet wel dat ik iedereen die bij ons in de bureau binnenkomt met heel veel wantrouwen bekijk als ze nog maar een beetje kuchen of wat bleker zien dan anders… En voor de rest is het zeker uitkijken en afwachten.

Nieuwe zetel

We zijn de trotse eigenaren van een nieuwe salon. We zijn al even aan het uitkijken naar een goedkope mooie salon. We hadden gehoopt met de onze verder te kunnen tot we uit de kleine kinderen waren en dus ook uit de vernielfase. Maar helaas was onze nu al zo versleten dat we echt nu een nieuwe nodig hadden. De salontafel gaan we in het najaar nog afschuren en terug vernissen, maar dan in een iets minder gelige tint, meer zoals het tafeltje achter de zetel. 

En deze is het dan geworden:

2009-07-092009-07-09_1

Wenkbrauwen

Ik heb dus geen wenkbrauwen, of het is te zeggen, ze zijn zo wit dat je ze gewoon niet ziet. Ik heb ze al ooit laten kleuren bij de schoonheidsspecialiste, en dat was ook wel mooi, maar ik heb gewoon geen zin om daar mijne zaterdagvoormiddag aan op te offeren.

Nu was ik vandaag bij de kapster, en er was een meisje die haar wenkbrauwen liet kleuren bij de kapster. Hola dacht ik, dat ga ik ook doen, nu zit ik hier toch.

Daar had ik al heel snel spijt van. Het was toch heel anders dan bij de schoonheidsspecialiste, veel te donker om te beginnen. Maar de schoonheidsspecialiste werkt ook natuurlijk altijd eerst mijn wenkbrauwen netjes bij en dat was nu natuurlijk ook niet gebeurd.

Het trok echt op niks. Dus heb ik er een beetje javel op gesmeerd om het toch maar wat lichter te krijgen, maar ik vrees dat ik gewoon zal moeten wachten tot het eraf gesleten is.

Pipi in het potje

Vrijdag hadden we eindelijk een keertje prijs. Emma had pipi in het potje gedaan. Ik had haar na haar middagdutje laten rondlopen zonder pamper buiten, en ik had het potje langs het zwembadje gezet.

We hadden haar gezegd dat ze op het potje moest gaan zitten als ze pipi moest doen, op een gegeven moment zag ik dat ze precies pipi moest doen, ze ging een paar keren op het potje zitten, maar zonder succes.

Op een gegeven moment was ik net even naar binnen om boven de ramen open te zetten toen ik Emma en Walter onder in de gang hoor. En ik hoor Emma heel hard roepen: “Mama, Emma pipi (ge)daan”. En jawel er lag een flinke plas in het potje. Heb ik meteen haar eerste plasje gemist, maar ik was toch blij.

Maar daar is het dus bij gebleven. Na 3 ongelukjes op zaterdag wil ze het nu niet meer proberen… Ik heb het gevoel dat we nog een lange weg te gaan hebben voordat we haar droog hebben…

Vervloekte dag

Volgens mij was het vandaag een vervloekte dag. Bij familie konijn was het al van datte. En hier ook.

Het begon s’morgens al bij het afzetten van Emma bij de onthaalmoeder. Ze gaat er nu ongeveer twee jaar. En de keren dat ze heeft geweend bij het afzetten kan ik op 1 hand tellen, maar gisteren weende ze dus. En dat breekt mijn hart dan in duizenden stukjes. Dat kan ik echt niet hebben, pinkt ondertussen nog een traantje weg. Ik hou mijn hart echt vast voor 1 september.

Verder had ik een rotdag op ’t werk, geen zin, veel te warm, veel te moe…

Na het werk ging ik snel de colruyt in, ik moest honing hebben. Dat was het dus, een simpel potje honing. Niet meer en niet minder. Ik heb g*dvr een kwartier aan die kassa staan aanschuiven, ah ja, want ik heb het talent om altijd, maar dan ook altijd de langzaamste rij uit te kiezen. En ik ben altijd de hoffelijkste klant ter wereld, die mensen met 1 miezerig potje honing voor laat. Maar gisteren waren er dus geen hoffelijke mensen in de colruyt.

Toen ik thuiskwam trof ik Emma en Walter in de tuin aan. Ze liep lekker in haar blootje, want ze zat in haar zwembadje. Maar als ze haar zwembroekje aanheeft, dan glijd ze minder hard dan in haar blote poep, dus ze misrekende zich een beetje en sloeg achterover met haar kopje op de glijbaan. Het viel nog wel mee, ze was harder verschoten dan dat ze zich pijn had gedaan.

Om de dag dan nog even af te maken werd ze even later onder haar voetje gestoken door iets. We zagen iets wegvliegen, dus we zijn er zeker van dat het iets vliegends was. Maar we weten niet goed of het een wesp, een bij, of een horzel was. Even later was haar voetje flink opgezwollen. Maar ze had er niet echt last van. Ze wilde alleen niet meer op haar voetje steunen.

Kortom hier dus ook een baaldag gisteren…