Niet goed

Ik zou willen dat ik hier kon komen verkondigen dat alles goed was, en dat onze roze wolk was terug gekeerd.

Maar helaas, niets is minder waar. Het gaat hier alleen maar bergaf. Ferre worstelt nog altijd met iets. Hij kreunt nog altijd onophoudelijk in zijn slaap. De paar uurtjes die hij dan toch in zijn bedje ligt. Hij geeft regelmatig op, en heeft er dan ook last van. Hij vertrekt regelmatig, van pijn denken we. Als hij niet slaapt of eet is hij aan het wenen, de ene keer gewoon wenen, en de andere keer echt krijsen.

Zijn stoelgang ziet soms groenig, dus ook een teken dat er ergens iets met zijn spijsvertering niet juist zit. Hij heeft ook redelijk veel uitslag in zijn gezichtje.

Hij krijgt nochtans al 3 weken zantac, en ik heb al van vorige week maandag alle koemelkproducten geschrapt van mijn voeding. Maar niets lijkt te helpen. En om het allemaal nog wat erger te maken, krijg ik vandaag geen enkele kinderarts te pakken…

Wij zijn echt helemaal op. We zitten ook iedere dag sneller aan de grond, zelfs Emma ondervind er hinder van. Ze voelt natuurlijk ook aan dat wij er een beetje door zitten.

Normaal gezien gaat ze altijd zonder problemen slapen. Daar hebben we echt nooit klagen van gehad. En de laatste tijd ligt ze regelmatig te wenen in bed s’avonds, met een echt hoogtepunt gisteren, ze wil ook niet gaan slapen als we zeggen dat het bedtijd is. s’nachts wordt ze ook vaak wakker, zodat ik dus door twee huilende kinderen wakker wordt gemaakt.

Ze heeft ook een lichte blaasontsteking, waar ze al van vrijdagavond AB voor aan het nemen is, maar dat lijkt ook niet te beteren. Ze gaat letterlijk om de paar minuten naar de wc, om helemaal gek van te worden. Ze heeft constant het gevoel dat ze pipi moet doen, hartverscheurend is het allemaal. Terwijl ik het aan het opschrijven ben lopen de tranen me weer over de wangen.

Ik heb op dit moment het gevoel dat het hier nooit meer goed gaat komen, en dat ons gelukkige gezinsleven voorgoed voorbij is…

Advertenties

  1. Maar meid toch… Ik heb zo met je te doen…
    Goede raad krijg je overal genoeg he. Een dikke (virtuele) knuffel kan ik je wel nog geven. Kop op, ooit stopt het!

  2. Hey, zit met mijn vierwekenoude manneke in vergelijkbare situatie.
    Maar ik hou mij één iets voor ogen: het wordt wel beter.
    Nu alleen zorgen dat je kunt slapen, oververmoeidheid is verschrikkelijk – hopelijk kun je op hulp rekenen (bij mij deed een halve dag kraamzorg en ik in mijn beddeke, wonderen)

  3. Oh Kim, ik voel de wanhoop en de frustratie in je blogpost. Ik wou dat ik iets meer kon doen dan je enkel een welgemeende knuffel te sturen. En de hoop dat het heel snel mag keren en je eindelijk eens voluit kan genieten.

  4. En wat als je de huisarts eens belde? Voor alledrie?
    Heel veel goeie moed in ieder geval. Hou voor ogen dat het allemaal dingen zijn die beteren, hoewel je daar op dit moment niet veel aan hebt.
    Durf hulp vragen als het nodig is!

    En we duien dat het snel keert..

  5. Ik wou dat ik de juiste woorden kon schrijven om je te troosten…
    Ik duim dat deze vermoeiende dagen snel voorbij zullen zijn en dat er snel een blijvende oplossing gevonden wordt voor die lastige kwalen van je kindjes.
    Ik had bij Gaëlle destijds ook het gevoel dat ze óf huilde óf sliep óf at en verder niets ik had zelfs schrik dat ze nooit zou kunnen lachen… en het toeval wil dat ik ook sinds Kerst sukkel met haar zindelijkheid (terwijl ze tussen september en december 2010 zo goed als geen ongelukje had)
    Een magere troost, ik weet het.
    Hou de moed erin en probeer een momentje rust voor jezelf in te lassen. En neen die was hoeft niet gestreken te worden en dat stof, laat dat ook maar liggen 😉

  6. Voor mij ligt het nog zeer vers in mijn geheugen. Maar ook ik kan alleen maar zeggen: this too shall pass. Het komt allemaal wel goed, maar het kan nog wel even duren. Het is zoeken naar wat hem hindert. Bij Astor is het ook nog steeds verder zoeken waarvoor hij juist allergisch is. Is reflux al uitgesloten? Bij Astor hebben ze hiervoor een ph-metrie gedaan. Die bleek volstrekt normaal waardoor we vrij zeker konden zijn dat we het eerder in de allergieën moesten gaan zoeken. Bij hem bleek het niet enkel om zuivel te gaan, maar was er pas beterschap merkbaar na een dieet met uitsluiting van zuivel, kippenei, soja en noten.
    Nu gaat hij voor het introduceren van vaste voeding gevolgd worden door een diëtiste.

  7. Lieve Kim, arme lieve Kim. Ik kan je tranen en machteloosheid volledig begrijpen. Ik hoop zooo hard dat je snel vindt wat er scheelt, zodat je weer greep op de situatie krijgt en je hele gezin terug wat rust gegund wordt! Lucht je hart, schakel alle hulp in die je kan krijgen en houd de moed erin. *knuffel*

  8. Ik wens je heel veel moed, en zo snel mogelijk weer tijd om te slapen, want vermoeidheid is een vreselijk beest. En het komt echt wel goed hoor, echt wel, dat doet het altijd!
    dikke knuffel!

  9. Meisje toch, ik heb zo met je te doen. 2 kindjes is druk. Twee kindjes die niet slapen is drukker. Twee kindjes die sukkelen met vanalles en nog wat… Het lijkt me niet leuk. Ik voel het zo uit je blogpost stromen. Ik wou dat ik meer kon doen dan een dikke knuffel sturen en duimen dat het beter wordt. Al is het maar een klein beetje…
    Ik zou ook zorgen dat ik kan slapen. Al is het maar één nachtje. Helpende handen zoeken. En de huisarts is idd makkelijker bereikbaar. En twee dokters weten meer dan één. Een andere invalshoek kan misschien wondertjes verrichten.
    En Emma, daar zou ik mij niet te veel zorgen om maken. Zij moet ook haar plaatsje zoeken, naast haar kleine broer. En dat is soms een beetje lastig en moeilijk.

    En nu stop ik met reageren, want jij moet niet lezen, jij moet slapen 😉

    Courage, meid….

  10. Ooh dat zijn allemaal geen leuke momenten hé!!
    Ik kan 1 ding al zeggen.. Hier ook eentje aan de Zantac en die zijn stoelang is sindsdien van mosterdgeel naar spinaziegroen gegaan.. Dat zou van de Zantac verder komen.. Dus dat is misschien al een zorg minder voor jullie?
    Af en toe geef ik wanneer hij hier zo zit te wenen en ik hoor dat het allemaal naar boven komt een beetje gaviscon siroop met bananensmaak.. En dat lijkt toch wel wat te verzachten soms.. Misschien kan je het ook eens proberen of navragen bij de kinderarts..
    (Kwil niet overkomen alsof ik het allemaal weet hé.. Maar misschien kan het je wat helpen)
    Hopelijk heb je ondertussen toch al een kinderarts te pakken gekregen.. Zo’n klein prutske is al vermoeiend en dan je grote meid er ook nog eens ziek bij.. Hhhmmm 😦

    Ik duim voor rustigere dagen en nachten.. Misschien kan je iemand vragen om enkele uurtjes op Ferre te passen? Zodat jullie ook even op adem kunnen komen?
    Makkelijk gezegd.. Ik weet het.. Maar je mag er zelf ook niet onderdoor gaan hé!!

  11. het wordt echt wel beter. emma moet terug haar eigen plaats vinden en zal wel weer beginnen doorslapen. bij de geboorte van ons tweede dochtertje sliep zij plots ook niet meer door. hou vol, probeer te slapen, laat je op tijd door iemand bijstaan in het huishouden of om eventjes op Ferre te passen… het komt wel goed.

  12. Oh Kim, dit is niet gemakkelijk he. Als ik korterbij woonde, kwam ik je maar al te graag helpen. Ik herinner het mij ook nog van 2 jaar geleden dat het niet simpel was. Ik was heel blij dat ik kraamhulp had. Hopelijk geeft de uitslag van de foto’s en het onderzoek in Leuven jullie meer duidelijkheid zodat de juiste behandeling opgestart kan worden. En ondertussen volhouden!

  13. Eerst en vooral nog proficiat met je zoontje. Ik was al een tijdje niet meer op je blog geweest. Hoe is het nu met hem? Ik kan me perfect inbeelden hoe je je voelt nu, ocharme. Het is al een hele stap vooruit als je de juiste diagnose krijgt en van daaruit verder kan. Probeer wat te rusten ondertussen zodat je niet helemaal op geraakt. Ik duim voor je en idd zoals de andere zeggen, over een tijdje gaat het weer allemaal beter maar als je er midden in zit is dat een magere troost hè. Veel courage.

  14. Beste Kim, je hebt op mijn weblog een vraag gesteld over jouw kindje.

    Sorry dat ik niet eerder reageerde!
    We hebben het matrasje schuin om hoog gezet op een zelfgemaakte plankenconstructie en dit volgehouden tot ze een aantal maanden ouder was.. op een gegeven moment konden we echt zeggen, dat het over was. Het ging dus over zoals ze al hadden gezegd, gewoon doordat onze dochter groter werd en het kraakbeen steviger.
    Toen ze ongeveer een jaar was kon je er echt niks meer van merken. We hebben er een bepaalde handigheid met verslikken aan overgehouden, want ik zei haar altijd door haar neus te ademen als ze zich verslikte. Dat doen we nu nog, het verslikken heeft daar overigens allang niets meer mee te maken, maar wel de angst dat onze dochter benauwd zou worden natuurlijk. Die houd je heel lang. Vooral omdat we eerst aan het klooien zijn geslagen met o.a. een hangmat-bedje, dat helemaal niet goed werkte omdat het de borstkas niet genoeg ruimte gaf en dan werd ze dus juist benauwd. Pas daarna zijn we in het ziekenhuis geraakt en de rest staat op m’n blog.

    Het lijkt me in ieder geval goed om te zorgen dat je kind op een stevige ondergrond slaapt en als het op zijn buikje slaapt te zorgen voor een speciaal matrasdekje o.i.d. dat de adem goed doorlaat zodat hij minder snel benauwd raakt. Als je mij jouw e-mail-adres geeft zal ik mijn collega vragen wat dit voor dekje is en het je mailen, ik ken het zelf niet. Ik weet niet goed of op de buik slapen wel genoeg ruimte geeft aan de ademhaling van een baby, het lijkt me een van die moeilijke dingen die jou of jullie uit je slaap houden als moeder en vader. Ik zou dat navragen bij het consultatiebureau. Overigens hebben ze mij daar altijd goed begeleid zonder me ongerust te maken. Maar de arts in het UMCG was ook geweldig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s