Een teken van leven

Snel tussen de huilbuien en eetbuien door een teken van leven. Hoe gaat het hier ondertussen?

Redelijk… Als ik zou zeggen goed, dan zou ik liegen, en ik ben nu eenmaal niet iemand die de schone schijn ophangt.

Ik heb het moeilijk op het moment, en ik zoek 100 keer per dag de fast forward knop zodat ik die eerste helse maanden kan doorspoelen… Maar ik heb hem nog niet gevonden…

Ons ventje is zeer rusteloos, en ik word er moedeloos, en zeer onzeker van… De kinderarts sprak van reflux, en hij zit nu aan de zantac, dus ik hoop dat die verlichting gaat brengen… Hij drinkt ook heel onrustig aan de borst en je ziet dat er hem dan iets ambeteert. Maar de kinderarts zei ook dat zijn neusje een beetje verstopt zit, en dat dat van de reflux komt, en dat de zantac dat ook zou oplossen, dus dat zou een verklaring kunnen zijn van het zeer onrustig drinken. Dus ik ga nog niet te snel paniekeren en in de richting van spruw denken…

Ook vind ik het bij hem weer zeer moeilijk om hem te doorgronden. Ik ben altijd onzeker of hij genoeg heeft gedronken, of dat ik hem de andere borst ook nog moet aanbieden, maar dan heb ik weer schrik dat ik hem overvoed, en daardoor de reflux weer aanwakker.

De grote zus doet het op zich zeer goed, het enige dat we bij haar zien is dat ze wat opstandiger is, en wat vroeger wakker is… Voor de rest doet ze het eigenlijk wel goed, wat niet weg neemt, dat ik me constant schuldig voel naar haar toe, dat haar leven ook zo op zijn kop staat nu…

Je ziet, het gaat hier op zich wel goed, maar ik zou eigenlijk willen gaan slapen, en een aantal maanden later terug wakker worden… Maar aangezien dat niet gaat, zetten we de knop op overleven, en proberen we zo iedere dag en nacht door te komen, in de hoop dat het genieten snel gaat beginnen

Advertenties

  1. Hmm, ik herken dat gevoel zo. Ik heb écht niet van Fran kunnen genieten, die eerste maanden. En over het verwaarlozen van Lena nog gezwegen… Maar bon, die periode gaat écht écht voorbij. Ooit. En zoals ik al eerder zei; kruip in bed, en laat iemand anders met Ferre rondlopen beneden, en hem enkel naar boven brengen om te voeden. Zo kom jij tenminste aan rust toe. Heb je kraamhulp? Zoniet, waarschijnlijk is het niet te laat om die in te schakelen. Wees niet te trots! Aanvaard hulp!
    Een dikke knuffel !

  2. Eerst en vooral een late proficiat! En courage, het komt wel goed, de Zantac heeft altijd een beetje tijd nodig om aan te slaan.
    Zoals hierboven gezegd: aanvaard hulp. Las eens wat tijd in voor jezelf, al is het maar om bij te slapen.

  3. amai, zo herkenbaar,
    hier een drieweken-oude baby en een tweejarige lopen.
    Die overleef-modus is broodnodig. ik wacht samen met jou op beterschap!

  4. In de meeste blogs is het alleen maar rozegeur en maneschijn, maar dat is vaak ook echt maar schijn. Het is niet niks, zo’n klein wezentje erbij waarvoor jij volledig verantwoordelijk bent en dat je bovendien dan nog niet echt kent. Veel moed! Het wordt echt beter, en stilaan ga je leren genieten.

  5. Het is herkenbaar. En slaapgebrek is moordend. Soms wordt er ook nooit een echte oorzaak gevonden, zoals bij Myrddin. Dan gaat het op een dag plots beter. Ondertussen is het overleven, maar probeer toch ook te genieten, al is het maar heel af en toe.

  6. ook hier heel herkenbaar. Het is terug een goed evenwicht zoeken. Twee kindjes, het is niet niks. Maar het gaat beter worden. Beloofd!!

  7. Ik duim echt heel hard dat de Zantac snel aanslaat (als het reflux is). En voor de rest, zoals hierboven vaak gezegd: slapen tussen de voedingen door! Slaaptekort is een grote boosdoener. Het maakt alles erger dan het al is.

    En ook: het betert. Maar dat weet je wel al. En dat is nu ook een heel magere troost, i know 🙂

  8. heey, ik wou hier al dikwijls iets komen schrijven, maar door terug te gaan werken heb ik wat blogachterstand opgelopen en is het er nog steeds niet van gekomen. Proficiat dus met Ferre. Ik vind het een prachtige naam (stond ook in mijn top 3) Ik heb ook nog eens mn eigen blogjes gelezen van januari en ik begrijp meteen weer hoe je je voelt. Het goeie nieuws is dat ik al die miserie al helemaal vergeten was en dat ik bijna medelijden kreeg met mezelf door het allemaal opnieuw te lezen. Dus hang in there! Het is nu misschien wel overleven, maar het wordt echt wel beter. En die roze wolk, die komt nog… ik zit er nu zelf nog op denk ik. Zo heerlijk dat ik het vind, twee kinderen. En als ik de liefde zie tussen die twee meisjes van mij, dan denk ik dat het zo erg nog niet geweest is, die eerste maanden. Ze hebben er in ieder geval geen emotionele schade aan overgehouden 😉 Doorbijten dus, lieve kim. En inderdaad af en toe een time out nemen, en een beetje proberen te genieten. Dikke zoen xxx

  9. Van mij uit ook nog een late maar welgemeende proficiat! Mooie naam ook, mijn petekindje (zoon van mijn zus) heet ook Ferre! Ik wens je heel veel goede moed toe de komende weken en maanden, de eerste tijd met een tweede bengel is inderdaad slopend (ik ben me er ook al mentaal op aan het voorbereiden), maar vor je het weet, komt de zon door de wolken en zal je er toch meer van kunnen genieten. Neem ook eens af en toe wat “mama-tijd”, dat zal je deugd doen.
    Groetjes,
    Debora

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s