Tragisch

Vanmorgen belde Walter me om half tien vanop zijn werk met zijn gsm. De enige keren dat hij dat ooit gedaan had was toen hij een arbeidsongeval had om te vragen of ik hem kon komen halen. Dus de schrik sloeg me al om het hart.

Hij klonk ook meteen heel bedrukt, dus ik was ervan overtuigd dat er iets gebeurd was. Maar wat hij te vertellen had was nog veel erger.

Een collega van hem van de onderhoudsploeg van de nacht had vanmorgen heel vroeg een dodelijk arbeidsongeval gehad. Hij en zijn collega’s hadden van het moment dat ze waren aangekomen op het werk tot hij me belde in de kantine gezeten omdat de mensen van het parket in het attelier waar het gebeurd was de nodige vasttellingen aan het doen waren. Hij wist op dat moment ook nog niet wie het precies was. Alleen dat het iemand was uit Kinrooi (mijn geboortedorp waar mijn ouders nog wonen)

Ik verwittigde mijn mama en papa al maar vast, dat als ze iets zouden horen, ze toch al gerust konden zijn dat het niet over Walter ging.

Rond de middag belde mijn mama omdat ze wist over wie het ging. Het is iemand die ik ook vaag ken, omdat het goede vrienden zijn van mijn tante en nonkel. En we hebben elkaar op feestjes bij hen thuis al vaker ontmoet. Hij was 47, laat een vrouw en 4 kinderen achter waarvan de jongste amper 4 jaar is.

Ik zit er maar constant aan te denken… Hoe snel geluk kan omslaan… Het ene moment vertrekt hij naar het werk, en het volgende moment heb je de politie aan de deur om te vertellen dat hij nooit meer zal thuiskomen. En dan de kinderen die nu hun papa voorgoed kwijt zijn…

Advertenties

  1. Brr, da’s toch maar verschietachtig. ’n Mens mag er toch niet aan denken… Ik kan mij heel goed voorstellen dat de collega’s daarvan ondersteboven zijn. 😦

  2. Brrr… ik krijg kiekevel van dit berichtje. We staan er (gelukkig) niet bij stil, maar ’t kan snel gaan…
    Sterkte voor de getroffen fam!

  3. ik weet het, ik maakte onlangs ook ietske mee in die lijn (wel niet met dodelijke afloop) maar het zette me ook aan het denken
    dat we het moeten koesteren dat we er allemaal zijn!
    pak uw ventje en uw dochter maar eens goed vast!
    en sterkte voor die mama die met haar kroost overblijft!

  4. Dat wil je inderdaad niet meemaken. Het doet je beseffen wat voor een gelukzakken wij uiteindelijk allemaal zijn! Geniet van je laatste weken/dagen. Hopelijk ben je hier snel met leuk en beter nieuws!

  5. Sebiet met beide voetjes op de grond he, ik ken het gevoel, Tom belde mij ook al een paar keer, zelfs deze ochtend nog, met de mededeling dat hij bijna een ongeluk had. Gelukkig altijd “bijna”. Ik mag er niet aan denken als het eens zijn collega is die me belt met ander nieuws…
    Sterkte voor de familie!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s