Weer een interieur dilemma

Ik zit weer eens met een interieurdilemma. We gaan onze bureau van 4*4 opofferen voor een speelkamer (op 1 klein hoekje na). Er was gelukkig nog niets mee gebeurd. En die bureau ligt langs onze living, en heeft een deuropening van 2 meter. Dus als we de glazen schuifdeuren open zetten is het eigenlijk een verlengde van onze living. Dus ideaal als speelkamer dus.

Maar nu komt het natuurlijk weer. Hoe ik alles wil gaan zetten en welke meubeltjes ik ga kiezen daar ben ik al uit. Maar nu de kleuren natuurlijk, dat is mijn sterkste punt natuurlijk weer niet. Dus doe ik hier maar weer een oproep, aangezien ik er de vorige keren altijd op deze manier ben uitgekomen.

De kastjes en meubeltjes die ik gekozen heb zijn allemaal in het wit met combinatie van een kleur, en die kleur daar kan je kiezen tussen lime, lichtblauw en lichtroos. Die lime wil ik al zeker. Maar nu ben ik in de eerste plaats aan het twijfelen of ik een mix van de 3 kleurtjes zou doen, of dat ik alle kastjes in lime zou nemen. Dus daar heb ik meteen al advies voor nodig. Dit zijn de kastjes (natuurlijk van de Ikea), je kan de opstelling volledig zelf kiezen:

Maar dan afhankelijk of ik alleen het groen zou doen, of een combinatie van de drie kleuren, welke kleur(en) moet ik dan in hemelsnaam tegen de muur doen. De ruimte is een vierkant, met twee tegenoverliggende muren zonder ramen of deuren, en dan de andere twee tegenoverliggende muren hebben een raam van 2 meter breed en de muur daar tegenover heeft dan de deuropening van 2 meter breed naar de living toe.

Dus help? Welke kleuren van meubeltjes, en welke kleur(en) tegen de muren. Het mag kleurijk zijn, het is echt de bedoeling dat het het terrein van de kindjes wordt.

Advertenties

grootse plannen

Gisteren had ik grootse plannen. Walter moest gisterenavond alleen weg, en dat komt zo goed als nooit voor. Hij is een beetje een huismus.

Ik had Emma om 20u in haar bedje gestoken. En dus had ik de hele tv en zetel voor mij alleen. Ik had vanalles op de dvd staan dat ik wilde zien, en waar ik niet aan toe kom als Walter de tv inpalmt. Ik had me vanalles lekker voorzien (lekker, maar gezond natuurlijk). Kortom, klaar voor een lekker verwenavondje.

Om een lang verhaal kort te maken, om 21u30 schoot ik wakker op de zetel, en zag ik dat ik al een klein half uurtje van mijn serieke had gemist. Ik heb het dus maar even teruggespoeld en afgekeken (terwijl ik aan het vechten was tegen de slaap). En om 22u05 lag ik in mijn bedje.

Zover mijn grootse plannen voor een lekker verwenavondje…

Dank jullie wel allemaal

Dank je wel voor de vele felicitaties. Blij te zien dat jullie de weg nog gevonden hebben na zo’n lange stilte hier.

Ik vrees wel dat de volgende maanden de postjes veel over het zelfde zullen gaan, jullie weze dus gewaarschuwd hé. Ik kan jullie nu wel al beloven dat we het geslacht niet geheim gaan houden deze keer. Aangezien we van plan zijn om Emma naar alle echo’s mee te nemen, en we het geslacht per sé willen weten, gaat het wat moeilijk zijn om het allemaal geheim te houden hé.

De grote zus is natuurlijk ook apetrots en verteld tegen iedereen die het wil horen dat er een baby bij mama in de buik zit. Als we haar trouwens vragen of ze liever een broertje of een zusje wil, dan antwoord ze altijd een baby… Dus dat zal normaal gezien wel goed zitten dan hé.

Maar eerst wil ik die 12 weken doorspartelen en een goeie 12 weken echo zien. Pas dan zal ik echt een beetje gerust zijn, de schrik zit er natuurlijk nog behoorlijk in dat het toch nog zou misgaan. Aangezien we ook beseffen dat dit een lot uit de loterij is, en dat we dit waarschijnlijk geen tweede keer klaar krijgen.

Project mini Koch #48

Ik ga een annava-ke doen. Waarschijnlijk dachten jullie dat ik van de aardbodem verdwenen was. Maar ik had er even helemaal geen zin meer in.

Maar de reden waarom ik er even helemaal geen zin meer in had is nu iets geworden wat ik van de daken wil schreeuwen, en wat is daar beter voor dan een blog.

Dus voor diegenen die het nog niet door hebben ondertussen… In mei mogen we terug een klein boeleke verwachten!

Geheel onverwacht dat wel, want zoals je in mijn vorige post kon lezen wilden we het embryootje in de diepvries nog een kans geven en er dan mee stoppen. Dat embryootje heeft zelfs de ontdooiing niet overleefd. Na die zoveelste tegenslag was bij ons eigenlijk de maat vol, en hebben we de knoop doorgehakt dat we er mee zouden stoppen. Maar dat was dus duidelijk buiten de natuur gerekend, want nu ben ik dus bijna 10 weken zwanger.

Ik moet er zeker niet bij vertellen dat we licht in shock waren toen we naar een positieve zwangerschapstest zaten te staren…