Vervloekte dag

Volgens mij was het vandaag een vervloekte dag. Bij familie konijn was het al van datte. En hier ook.

Het begon s’morgens al bij het afzetten van Emma bij de onthaalmoeder. Ze gaat er nu ongeveer twee jaar. En de keren dat ze heeft geweend bij het afzetten kan ik op 1 hand tellen, maar gisteren weende ze dus. En dat breekt mijn hart dan in duizenden stukjes. Dat kan ik echt niet hebben, pinkt ondertussen nog een traantje weg. Ik hou mijn hart echt vast voor 1 september.

Verder had ik een rotdag op ’t werk, geen zin, veel te warm, veel te moe…

Na het werk ging ik snel de colruyt in, ik moest honing hebben. Dat was het dus, een simpel potje honing. Niet meer en niet minder. Ik heb g*dvr een kwartier aan die kassa staan aanschuiven, ah ja, want ik heb het talent om altijd, maar dan ook altijd de langzaamste rij uit te kiezen. En ik ben altijd de hoffelijkste klant ter wereld, die mensen met 1 miezerig potje honing voor laat. Maar gisteren waren er dus geen hoffelijke mensen in de colruyt.

Toen ik thuiskwam trof ik Emma en Walter in de tuin aan. Ze liep lekker in haar blootje, want ze zat in haar zwembadje. Maar als ze haar zwembroekje aanheeft, dan glijd ze minder hard dan in haar blote poep, dus ze misrekende zich een beetje en sloeg achterover met haar kopje op de glijbaan. Het viel nog wel mee, ze was harder verschoten dan dat ze zich pijn had gedaan.

Om de dag dan nog even af te maken werd ze even later onder haar voetje gestoken door iets. We zagen iets wegvliegen, dus we zijn er zeker van dat het iets vliegends was. Maar we weten niet goed of het een wesp, een bij, of een horzel was. Even later was haar voetje flink opgezwollen. Maar ze had er niet echt last van. Ze wilde alleen niet meer op haar voetje steunen.

Kortom hier dus ook een baaldag gisteren…

Laatste keer K&G

Vandaag moesten we voor de laatste keer naar K&G met Emma. Weer een hoofdstuk dat werd afgesloten.

Ze werd gewogen in het bootje (zoals we haar wijs maakten) en de weegschaal klokte af op 13kg 780gr. Netjes op de p50 dus.

Ze wilden haar weer in dat houten bakske leggen om haar te meten, maar dat was toch zonder mama gerekend, want ik duw een 2.5 jarige echt niet meer in een houten bakske van een meter lang. Dan moeten ze maar voor een wandmeter zorgen voor de oudere kindjes.
Ik had ze wel al eens tegen de houten wandmeter op haar kamertje gezet, en toen zat ze tussen de 92 en 93 cm. De verpleegste keek ons wat dom aan toen we dat zeiden en noteerde het ook niet in haar dossier. Maar de dokter maakte er minder problemen van en schreef gewoon zonder er woorden aan vuil te maken 92.5 in haar dossier. En hiermee zit ze ook gewoon op de p50.

De verpleegster heeft haar verplichte 10 minuutjes vol gezaagd. Ik zag zelfs dat we Walter na 2 minuten verloren waren, het was er ook wel heel warm. Ik ben maar beleefd blijven lachen en heb alles over me heen laten komen…

Daarna moesten we nog even wachten en mochten we bij de dokter komen. Het was een nieuwe vrouwelijke dokter. Heel vriendelijk en gemoedelijk. Ze heeft ons ook nog wat vraagjes gesteld, naar Emma haar hartje geluisterd en nog wat standaardonderzoekjes gedaan. Ze was helemaal goedgekeurd.

En een uurtje nadat we zijn binnengekomen mochten we weer vertrekken. Voorlopig zien ze ons daar dus niet meer terug.

Zwemmen bij de buren

Marit (ons kleine buurmeisje van 1 jaar) had dit weekend een nieuw zwembadje gekregen en vandaag zat ze erin te spetteren.

Dat had Emma natuurlijk meteen gezien toen ze om 16u30 thuis kwam met Walter. Ze is even met een verlangend gezicht aan de scheiding gaan staan, en had zo vrij snel een uitnodiging van de poolparty op zak.

Dus heeft papa haar snel in haar zwemtenue gestoken en is ze gaan spetteren en ploeteren bij Marit, die het op haar beurt ook geweldig vond, want ze is zot van kindjes…

Toch zo plezant zo’n speelkameraadje langs de deur. Ik kan niet wachten tot Marit nog een jaartje of 2 ouder is. Dan hoop ik echt dat het twee handen op 1 buik gaan worden.

En als Gitte en Nelle (nichtjes van Marit die een 500 meter verder wonen) dan ook nog goed met Emma overweg kunnen dan zijn het de 4 musketiers, hé Han…

Aan moeders rok

Vandaag deed Emma toch weer zo iets schattigs zonder dat ze het zelf door had. Ik stond wat te rommelen aan mijn bureau, en Emma kwam kijken wat ik aan het doen was.

Ineens voel ik een handje aan mijn rok en zie dat ze mijn rok stevig vastheeft in haar handje, terwijl ze geïnteresseerd toekijkt naar wat ik aan het doen was.

Ik vond het toch zo’n schattig beeld…

Geen woorden maar beelden

Bij gebrek aan inspiratie dan maar een paar beelden.

Hier is ze zich volop aan het amuzeren met haar waterbaan. Ze snapt ook al vrij goed dat ze aan het molentje moet draaien om de bootjes te laten bewegen:

2009-06-17_12009-06-17_5

 

En wat is dat toch met kinderen en tentjes? Walter had onze strandtent opgezet op de gazon, en ze heeft zich toch geammuzeerd, niet te doen gewoon. Ze wilde zelfs niet naar binnen om haar flesje te drinken. Dus dat heb ik dan maar geserveerd in de tent:

2009-06-24_42009-06-24_82009-06-24_192009-06-24_202009-06-24_282009-06-24_35

Hele akelige nachtmerrie

Bah, vanmorgen heb ik toch akelig gedroomd. Ik had gedroomd dat Emma dood was. Ik werd wenend wakker. En ben meteen Emma gaan wakker maken om ze bij me in bed te nemen (het was wel al 9u). Ik heb echt nog een tijdje liggen wenen met Emma tegen me aan.

En nu kan ik die droom maar niet van me afschudden. Iedere keer als ze iets liefs of schattigs doet (ongeveer om de 5 minuten) springen de tranen me weer in de ogen. Ik heb ze vanmorgen ook al 100 keer geknuffeld en gekust. Ze snapt niet goed waarom ik zo gek doe…

Ik kan me gewoon niet voorstellen wat mensen die hun kindje verliezen moeten doormaken. Ik denk dat de wereld gewoon stopt met draaien op dat moment.

Hoe weet je dat je nog niet goed wakker bent?

– Als je haarlak onder je oksels spuit en de vergissing pas bemerkt nadat alle twee je oksels aardig plakkerig aanvoelen.

– Als je je 2.5-jarige koffie geeft en zelf je de fristi voorzet. En als je 2.5-jarige dochter je op je vergissing moet wijzen voordat je het door hebt.

– Als de twee voorgaande dingen zich op dezelfde ochtend voordoen.