Rare en onredelijk angsten

Naar aanleiding van een postje van Tamara en mijn reactie daarop ben ik eens beginnen nadenken over mijn rare en onredelijk angsten. Walter gelooft soms zijn oren niet als ik een van die angsten tegen hem uitspreek.

Een heel groot stuk van die angsten draaien rond Emma. Ik denk wel dat iedere moeder zich er voor een stuk in zal herkennen. Zo durf ik haar dus nooit, maar dan ook nooit alleen in de auto laten zitten, ook niet op een parking. Ik heb zo’n schrik dat iemand de auto zou aanrijden met haar er in. Of dat ze hysterisch wordt en dat ik er dan niet ben om haar te troosten. Zo wil ik echt geen verhalen meer horen van kindjes die kanker krijgen of verongelukken. Ik vond het vroeger voor Emma ook wel vreselijk, maar nu kan ik het echt gewoon niet meer horen, ik projecteer het constant op ons gezin, en ben er echt een week van onder de voeten…

Dat zijn allemaal nog heel herkenbare dingen, waarin ik, denk ik, niet alleen ben. Maar zo heb ik dus ook schrik als ik de kelder in moet gaan. Of ik durf al wel eens van op een afstandje op mijn bed te springen zodat ik niet te dicht met mijn voeten bij het bed moet stappen. Zodat er niets vanonder het bed mijn voeten kan vastpakken. Ik denk dat dit ook heel herkenbare dingen zijn, maar dan voor kinderen, en niet voor volwassen mensen, maar ik heb ze wel.

En wat Walter dan het meest onbegrijpbare vind is dat ik geen schrik heb van inbrekers  in de kelder maar van “monsters” en andere enge dingen, de achterdeur durf ik wel gewoon open te laten, ook al ben ik alleen thuis. Maar alleen de kelder ingaan durf ik echt niet. Begrijpen wie begrijpen kan.

Ach zo zal iedereen wel een raar kantje hebben zeker…

Advertenties

  1. Op zich inderdaad herkenbare dingen, al is jouw reactie soms ietsje feller dan de mijne, denk ik dan. Maar horrorverhalen over kinderen die lijden enzo, ik word er ook letterlijk misselijk van, alleszins meer sinds ik mama ben.

    Maar iedereen heeft inderdaad zo een ‘bizar’ kantje. Telkens ik over een spoorweg rij met de auto, klopt mijn hart iets sneller en heb ik een fractie van een seconde de onredelijke angst dat er toch een trein aankomt en mij zal meeslepen. Voor ik de overweg overrij zal ik ook heel lang en grondig checken of de witte lichten knipperen.

  2. Ik denk dat iedereen dat wel wat heeft.

    Bij mij is zo’n angst: brand! Mijn twee oudste (5 jaar en 3.5 jaar) kinderen hebben elk een mooi ingerichte slaapkamer, maar deze is op de zolder gelegen en ik laat ze er dus niet slapen. Ze slapen gewoon bij ons op de kamer (wel apart bed) omdat ik zo’n schrik heb dat er brand moest uitbreken en ik niet tot bij mijn kinderen zou geraken. De jongste (bijna één jaar) slaapt op dezelfde verdieping als ons en zij slaapt dus sinds een maand op haar eigen kamertje.

    Verder ben ik ook bang om de kinderen in de auto te laten zitten omwille van dezelfde reden als jij + “om wat de mensen zouden zeggen”.

    Van monsters in de kelder niet (hebben ook geen kelder), maar ik ben dan weer bang om op de bovenste zolderkamer (oudste dochter) te gaan, zeker als het donker is en ik alleen thuis ben. Inbrekers kunnen het niet zijn, maar ben wel bang…
    Ik check ook elke avond even of er niets (of niemand) onder ons bed ligt.

    Dus abnormaal ben jij niet (of dan ben ik het ook).

    Groetjes
    Kirsten

    (via de blog van Inge hier terecht gekomen)

  3. tamara, zo grappig van die trein…
    dat heb ik ook 😉
    ik haat het als er een stilstaande auto’s op de rails staan

    tja en angsten heeft iedereen
    maar ik probeer er op te letten dat ik ze niet doorgeef aan isla
    zo gaat nico met isla in de lift en voelt ze niet echt dat ik “bang” ben
    maar zolang er geen vragen zijn… 😉
    tja en een mens wordt soms gewoon bang gemaakt door de omgeving: kindjes ontvoeren,…

  4. Dat van in bed stappen had ik vroeger ook, en als ik bij onze papa de trap op liep.. brr die laatste trede, er moest maar eens iemand m’n been vastgrijpen.

  5. Hoewel het al veel verbeterd is, heb ik soms nog altijd angst om – als het donker is – gewoon naar buiten te kijken. Vooral als er veel licht is binnen en je dus eigenlijk je eigen reflectie in de ruit ziet maar dus niets buiten. Dan doe ik wel heel erg snel de gordijnen dicht 😉
    Ik heb eigenlijk schrik dat er “iets of iemand” voor die ruit gaat springen dat/die ik niet heb zien aankomen.
    Dus ja iedereen heeft dus wel een raar kantje 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s