1-0 voor mama en papa

Gisteren was ze haar boterhammetje met vlees aan het eten. We hadden het brood in blokjes gesneden. Normaal geven we haar dan alle blokjes ineens en haalt ze er al het vlees van tussen en eet de rest dan niet op.

Nu wilden we het eens anders aanpakken, ze kreeg van ons 1 stukje. Ze haalde het vlees er meteen tussenuit. En vroeg achter het tweede. Ik zei dat ze eerst het brood ook moest opeten voordat ze een volgend stukje kreeg. Dat ging goed tot het derde stukje. Toen wilde ze het brood niet opeten. Met als gevolg kreeg ze ook geen vierde stukje.

Toen was het natuulijk kermis. Wenen en kwaad worden. Dus doen we zoals ons gezegd is. Boterham weg, en Emma uit de stoel. Dat vond ze ook goed en begon wat te spelen.

5 minuten later kwam ze een koekje vragen. Natuurlijk kreeg ze een nee van onze kant, “want je hebt je boterham niet opgegeten” hebben we nog uitgelegd . Even later wilde ze appelsap. Weer het zelfde antwoord van ons.

Even later zijn we onder ons tweetjes in bad geweest. En tijdens het afdrogen vroeg ze me heel lief of ze nog boterham kreeg. 1 keer mogen we een herkansing geven. En dus toen we beneden kwamen heb ik haar terug in haar stoeltje gezet en heeft ze haar boterham gekregen en helemaal tot de laatste kruimel opgegeten.

Voila 1-0 voor mama en papa. Ze heeft dan ook een magneetje op haar beloningsbord mogen plakken, en dat vond ze ook een feest. Ze glunderde van trots.

Advertenties

Hoe pak ik moeilijke eters aan?

De dienst waarbij onze onthaalmoeder is aangesloten organiseerde gisteren een lezing over moeilijke eters.

Aangezien Emma nu niet bepaald een makkelijke eter is hadden we ons er voor in geschreven. We wilden vooral horen of het ook wel echt een probleem was, of dat we ons een beetje te veel zorgen maakten.

En een tweede punt waar we wel wat meer info over wilden, hoe pakken we het beste de dingen aan die ons nu storen.

Ik vond het een heel interessante lezing. Het werd goed en boeiend gebracht. Het was een orthopedagoge die verbonden was aan het ziekenhuis van Leuven. En daar patiëntjes met allerhande eetproblemen intern of extern begeleide.

De dingen die ik er vooral heb uitgehaald voor onze persoonlijke situatie zijn deze:

1. Ga nooit in discusie met je kind over eten, want dan heb je meteen al verloren omdat ze dan negatieve aandacht krijgen. Probeer ze ook niet om te kopen of er een hele circus rond te maken. Bied haar 1 maal het eten aan. Wil ze niet eten, neem het dan weg zonder er woorden aan vuil te maken, en verwijder haar van de tafel. Als ze vraagt om iets anders, zeker niet geven. Als ze na even toch nog komt vragen achter eten omdat ze honger heeft, bied dan nog een 2e maal het eten aan. Als ze weer weigert dan weer wegnemen, en dit was meteen ook de laatste kans. Geef niets buiten water tot aan de volgende maaltijd.

2. Dit is vooral een tip om nieuwe dingen of dingen die ze niet lusten te leren eten. Volgens haar moet een kind 11 keren iets geproefd hebben voordat hij/zij iets lekker kan vinden.
Geef van ieder voedingsmiddel dat ze niet lusten 1 koffielepel (met lepel en alles op het bordje leggen) of 1 vierkante cm. En leg daarbij een klein beetje van het voedsel dat ze wel graag hebben (in ons geval bv een stukje vlees). Als alles op is krijgt ze nog bij van het eten dat ze graag heeft. Na een tijdje (een paar dagen) de portie verhogen naar 2 koffielepels en 2 stukjes van 1 cm. En zo verder…

3. Als derde punt heeft ze er vooral op gehamerd dat we het probleem niet groter moeten maken dan het is. Sommige kinderen zijn nu eenmaal kleine eters, en voor die kinderen kloppen de tabellen van bv kind en gezin helemaal niet. En we moeten er vooral op letten dat het eten plezant blijft. Dat je niet als een stresskonijn aan tafel gaat zitten want kinderen voelen dan heel snel dat ze op dit punt grote macht over je hebben.

Er is natuurlijk nog veel meer gezegd, maar dit zijn vooral de punten waar ik echt iets aan had, en wat ik ook wil uit proberen.

Plopsaland! Here we come!

We gaan naar Plopsaland! Ik weet niet wie enthousiaster is. De mama of Emma 😉

Ik las vorige week in een bekend weekblad dat ze volgende week gratis tickets geven voor alle mama’s voor naar Plopsaland te gaan. Je kon zelf kiezen naar welk park je wilde gaan. En het was geldig van 6 mei tot en met 25 mei. Wij willen gaan in het weekend van 16 mei.

Eerst dachten we misschien met Emma naar Plopsaland in Hasselt te gaan. Maar dat is een indoor park. En als het dan druk is (wat ik wel een beetje verwacht) stoort dat veel meer dan in een buiten-park.

Dus dan bleef nog Plopsaland in de Panne of Plopsaland in Coo over. Maar die twee parken liggen alle twee veel te ver om voor 1 dagje te gaan. Daar vind ik Emma toch nog wat te klein voor, om twee keren zo lang in de auto te zitten. Dus een overnachting was nodig.

En aangezien we ook een Sunparcs park (Sunparcs is nu ook van Centerparcs) in Oostduinkerke hebben liggen en dat maar 10 km van Plopsaland af ligt was het dus snel beslist dat we daar zouden overnachten.

Daarop kwam ik op het idee dat Linda en Yves (zus van Walter en haar man) misschien ook zin hadden om mee te gaan samen met de kinderen. Dus vrijdag in de namiddag vertrekken we richting Antwerpen, houden we even halt om Linda en haar gezin op te pikken en dan door naar de zee.

Zaterdag gaan we dan naar Plopsaland. Zondag maken we er nog zo een toffe dag van. En dan komen we zondag ergens in de namiddag-avond naar huis.

Ik verheug me er ongelooflijk hard op. Nu maar hopen dat het weer een beetje mee zit…

Respect voor jong talent

Vanmorgen hoorde ik op studio brussel een interview met Jasper Erkens. Die naam zei me wel wat, maar ik kon hem niet direct plaatsen.

Ik hoorde wel dat hij nog op het middelbaar zat. En dat hij heel sympathiek klonk.

Maar ik viel bijna uit mijn autozetel toen ze zijn liedje daarna draaiden. Toen wist ik ineens wie hij was. Hij zingt dat liedje van Waiting like a dog

Dat vinden wij (Emma en ik toch) een super goed nummer. En ik las net op ’t internet dat hij nog maar 16 is en dat hij vorig jaar (toen was hij podverdorie nog maar 15) 2e is geëindigd op de humo’s rock rally!

Dat vind ik nu eens echt super talent, ge moet het toch maar doen op zo’n jonge leeftijd. Daar heb ik echt respect voor…

Speeldeeg

Ik had vandaag tof speeldeeg in de winkel op ’t werk zien staan. Er zat ook een vormpjesmaker, en een heel aantal vormpjes bij. Aangezien Emma zo graag prutst met die dingen heb ik haar zo’n setje gekocht. ’t Was ook wel spot goeiekoop. Het is dan ook wel geen echte play doh, maar om nu al wat te experimenteren is die goed genoeg.

2009-04-21_6-copy

Fotootjes nieuwe schoentjes

Voor de liefhebbers zijn hier de fotootjes van  haar nieuwe schoenen. Haar loopschoentjes mocht ze vanmorgen aan doen naar de onthaalmoeder. Ze was zo trots. Het eerste wat ze zei tegen de onthaalmoeder was: “Kijk!!!! Emma heef(t) nieuwe s(ch)oenen!”.

2009-04-21_2-copy

2009-04-21_10-copy

3 paar schoentjes rijker…

… en de portemonee een heel stuk lichter.

Het klink wel erger dan het is, het valt uiteindelijk wel mee. Ik was vanmiddag met Emma en Moeke op schoenenjacht gegaan voor Emma. Eerst naar de kinderschoenwinkel. Waar ik uiteindelijk toch weer voor de rondinella’s ben gegaan.

Ze was weer netjes een maatje opgeschoven trouwens. Ze is begonnen vorige zomer met maatje 22, deze winter had ze 23, en nu heeft ze 24.

Nu haar voetjes mooi zijn opgemeten en ik haar nieuwe schoentjes nog bij had (om ze tegen elkaar te kunnen houden), ben ik dan maar meteen bij de shoe-discount binnen gestapt voor speelschoentjes. Daar hebben we nog een paar mooie loopschoentjes en sandaaltjes gekocht, met het gedacht van, nu is er nog de meeste keuze.

Ik ben dus thuis gekomen met 3 paar schoenen (hoe decadent) en een portemonee die een stukje lichter was. Gelukkig had moeke ons wel een stuk gesponserd.