Kindjes kruipen in je hoofd

Voordat ik Emma kreeg was ik 100% met mijn hoofd bij mijn werk. Ik begon eraan, en ging door en was gefocust tot ik naar huis kon gaan.

Maar nu dat Emma er is dwalen mijn gedachten vaak af naar haar. En soms mis ik haar dan ineens zo hard (zoals nu) dat ik het in mijn buik voel. En dan zou ik haar het liefste willen knuffelen en ruiken.

Het zal er ook wel iets mee te maken hebben dat ik haar vanmorgen uitzonderlijk niet gezien heb. Ik was weg voordat ze wakker was en Walter heeft haar naar de OM gebracht (ik moest naar het ziekenhuis).

Maar toch ontstellend hoe kindjes in je hoofd kunnen kruipen.

Advertenties

  1. Heel herkenbaar. Het feit dat je ze deze morgen niet gezien hebt, zal er inderdaad veel mee te maken hebben. Elke dinsdagavond ben ik pas om 22u thuis en zie ik mijn meisjes niet van dinsdagmorgen tot woensdagmorgen en dat voel ik ook enorm!

    Maar het is inderdaad onvoorstelbaar hoe diep liefde voor een kind kan gaan.

  2. Ahaa, dat verklaart waarom ik nu, na de geboorte van mijn kindjes, soms zo verstrooid kan zijn. Mijn gedachten dwalen inderdaad wel vaak af naar hen en dan vergeet je al de rest… 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s