Zorgen om Emma

Ik maak me op ’t moment echt serieus zorgen om Emma. Ik heb er al tranen voor gelaten zelfs.

Ze is de laatste zo slecht gezind, zeurt en weent om het minste.Ze slaapt heel onrustig, en vaak klaagt ze van pijn en ze wordt ook wenend wakker en zegt dan ook dat ze pijn heeft. Ik kan er niet goed uit opmaken of ze echt pijn heeft dan, of dat ze droomt dat iemand haar heeft pijn gedaan. Ze antwoord dan ook niet op mijn vragen waar ze pijn heeft.

Ze eet zeer slecht de laatste tijd. Buiten een potje fruitpap s’middags, een beetje boterham s’avonds en een klein beetje melk s’morgens en s’avonds eet ze niets. Zelfs de pasta wat het enige was dat ze bij ons at van warme maaltijd eet ze nauwelijks meer.

Bij de onthaalmoeder eet ze ook veel minder, maar toch nog iets beter als bij ons. Ik laat haar ook s’morgens niet zo vrolijk achter als anders. Echt wenen doet ze nog niet, maar we moeten haar wel echt paaien om braaf daar te blijven, en me niet wenend achterna te lopen.

Ik kan soms ook echt kwaad worden (uit frustratie) als ze haar flesje niet wil drinken, en dan heb ik er naderhand zo’n spijt van als ze me dan met zo’n beweend gezichtje aankijkt…

Ik ben me echt aan het afvragen of het de leeftijd is. Ze is nu ruim 25 maanden. Of dat er echt iets scheelt.

Hebben jullie tips, ervaringen of raadgevingen?

Advertenties

  1. Ik kan je helaas niet helpen, ik heb geen ervaring met tweejarigen. Maar het moet vreselijk zijn, die onzekerheid. Ik leef met je mee.

  2. Goh, sommige kinderen eten op een gegeven moment wel minder, maar als je je zo zorgen maakt, zou ik gewoon eens langs de kinderarts gaan. Een onderzoekje, misschien een bloedproefje en dan ben je gerust dat er niks “ernstig” is.
    Kan zijn dat ze zich gewoon wat minder goed voelt in haar vel, Fran was ook altijd heel gevoelig aan veranderingen (die voor ons soms minuscuul leken).

    Sterkte ;o)

  3. Rond die leeftijd was Alexander ook lastiger, hangerig, moeilijk slapen, minder eten. Ik ben toen bevallen van zijn broertje, en al snel weet ik het daaraan. Ik heb toen ook een paar keer bij de huisarts gezeten, en die stelde me iedere keer gerust. In jouw geval zou ik dat ook doen, al is het maar om jezelf gerust te stellen en wie weet heeft die huis/kinderarts nog wel wat tips.
    De onzekerheid maakt je radeloos en dat gevoel herken ik. Sterkte.

  4. pfff zou zo beetje vanalles kunnen zijn lijkt mij
    zou ook voor de zekerheid eens langsgaan bij de kinderarts, dan kan je toch al wet wat dingen uitsluiten
    “en als ze geen honger heeft, heeft ze geen honger” denk ik altijd… als ze wat reserve hebben en ze drinkt ook nog af en toe zal het wel goedkomen, niet?
    good luck

  5. Haar kiezen zijn het volgens mij niet, want ze kwijlt niet echt. Volgens mij zit de peuterpuberteit er voor een stuk tussen. En ze is nooit een echt goeie eter geweest.
    Maar nu ben ik weer terug wat gekalmeerd. We geven haar nu gewoon totaal niks tussen door. Ik probeer er voor te zorgen dat ze toch ongeveer iedere dag een portie groenten (in de vorm van soep) en een portie fruit naar binnen krijgt. En dan zien we wel verder…

    Bedankt dat jullie meeleven en meedenken. Het is toch altijd fijn om even te ventileren met mensen met ervaring hé…

  6. Wat het eten betreft, ik heb geleerd (dankzij de goeie tips via mijn blog ;))om je kind echt zélf te laten bepalen hoeveel ze eet zonder je er druk of kwaad in te maken. Soms makkelijker gezegd dan gedaan, zeker als ze heel weinig eet. Maar toch, het helpt, al is het maar dat je zelf minder stress voelt. Als ze honger heeft, zal ze echt wel eten. En het zou best kunnen dat ze in een periode zit dat ze niet goed zit in haar vel, wat normaal kan zijn in haar ontwikkeling en waardoor ze tijdelijk veel minder eetlust heeft.
    Nora is trouwens rond haar 2 jaar spontaan gestopt met haar fles melk ’s morgens en ’s avonds, misschien geeft Emma aan dat ze ook geen nood meer heeft aan die flesjes? Nora moet ’s morgens en ’s avonds dan wel een bekertje melk drinken bij haar boterham.

    Kan me wel voorstellen dat je je zorgen maakt, vooral die onzekerheid en machteloosheid zijn frustrerend soms. Zoals reeds gezegd, misschien toch eens naar de kinderarts, al is het maar om jezelf gerust te stellen. Je weet immers maar nooit.

    Ben wel blij dat het al iets beter is, succes ermee! En ventileer er maar op los, dat kan inderdaad helpen 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s