Staartjes en zo…

Vandaag was het zo warm dat ik een poging heb gedaan om Emma’s haartjes in een staartje te doen.

Dat voelt toch dadelijk veel frisser, als de haartjes uit de nek weg zijn hé…

Helaas laat dochterlief niet zo graag aan haar haartjes prutsen, dus is het een kwestie van zo rap mogelijk dat staartje te maken voordat ze volledig alle medewerking weigert.

Maar ze staat er wel super beeldig mee! 

Advertenties

kl*te airco!

Vorig jaar hebben we in het voorjaar zo’n draagbaar airco toestel gekocht.  Van een bekend merk waarvan ik de naam maar zal weglaten en ook in een bekende winkelketen waar de naam ook niet toe doet.  En volgens de verkoper kregen we onze slaapkamers daar goed mee koud, want hij had dezelfde…

Ok, gerustgesteld als we waren telden we de nodige 600 euro neer voor dat ding.

Nu twee zomers later, kunnen we volmondig zeggen dat we ons in ’t zak hebben laten zetten met die airco. Gisteren het ding 2u lang laten bollen op Emma haar kamertje, en welgeteld een kwartier na het uitzetten is het daar terug dezelfde temperatuur!

Stom ding! We hadden dat geld net zo goed kunnen weggooien! Bah, daar baal ik dan van sé…

Onder de douche

Ons madammeke heeft het niet zo erg begrepen op water over haar hoofdje.  Als ik een klein beetje water met een bekertje over haar hoofdje schud schrikt ze wel een beetje, maar ze begint er niet voor te wenen.  Maar als ik met een gietertje of met de sproeier over haar koppeke ga dan is het vollenbak paniek.

Gisterenavond waren we even op de gazon aan het uitrusten na het eten, ons meidje was nog wat aan het plonsen in het zwembad.  Een gezellig familietafereeltje dus…

Maar aan de horizon was een serieus donkere lucht te zien, waarop Walter voorstelde om toch maar alles op te gaan ruimen, want volgens hem kon het wel eens vrij snel beginnen stortregenen. Ik keek een beetje sceptisch maar begon toch maar de tafel af te ruimen.

En inderdaad geen 10 min later begin het me daar toch te regenen, dat had ik van zijn leven niet gezien, een douche was er niks tegen. Walter en ik stonden net op het overdekt terras, maar ons prutske, ocharme, stond nog in hare pure midden op de gazon.  Met de sirene natuurlijk volledig open, want ze was zich rot geschrokken.

Ik ben dan door die douche naar haar toe gespurt om mijn kleine schat te gaan redden. En tegen dat we terug op het overdekt terras was ik door en door nat. Maar mijn meidje was tenminste gered.

Ze heeft s’nachts haar avontuur wel nog een paar keren herbeleefd, waardoor ze telkens wenend wakker werd…

Wat een weekend!

Het was weer een zalig weekend!

We hebben ongeveer al onze tijd buiten door gebracht, zo mag het altijd zijn vind ik…

Vrijdagmorgen ben ik met pruts snel de boodschappen gaan doen, zodat ze daarna nog buiten kon spelen, want dat doet ze nog het liefste van al.

Na haar middagdutje was de temperatuur al goed opgelopen, maar papa had het zwembad nog niet opgeblazen, en dat krijg ik alleen ook niet voor elkaar. Daarom had ik er niets beter opgevonden om een emmer warm water in haar opblaasbootje te schudden. Dat ding krijg ik nog net alleen opgeblazen.

Ze heeft zich geamuzeerd in dat ding, dat hou je niet voor mogelijk.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

S’avonds heeft papa dan het zwembad opgeblazen en gevuld zodat ze er s’morgens onmiddelijk in kon.

Toen ze zaterdagmorgen uit het raam keek en het zwembad zag staan was ze natuurlijk niet te houden, ze wilde zwemmen. Ik heb haar gelukkig nog wat kunnen paaien tot 10u, maar toen wilde ze echt naar buiten.

Gelukkig was het toen al tegen de 30 graden en kon ze erin. Ze heeft geschaterd en gekraaid van plezier, als ze maar met water kan knoeien, dan is ze content!

 

 

 

 

 

 

 

Een ijsje tussen door om de innerlijke mens te verstevigen.

 

 

 

 

 

 

 

En om het weekend af te sluiten zijn we deze voormiddag nog een flinke toer gaan fietsen. Dat vindt ze zoals gewoonlijk ook geweldig. Ik heb de indruk dat het een echt buitenkindje is.

Na haar middagdutje zijn we naar Bokrijk gereden. Het was 16u30 toen we daar kwamen. Ik had gedacht dat het dan wat minder druk zou zijn. Maar niets was minder waar. Nu, ze heeft zich evengoed rot geamuzeerd, ze heeft haar ogen uitgekeken naar alle kindjes daar.

Het leven is hard.

Het leven is toch soms zo hard.

Op deze website (www.houdevelt.com) ben ik al een tijdje het verhaal aan het volgen van Lara, ze is 3 maanden te vroeg geboren. Ze is nu goed een jaar.

Ze heeft tot op 8 weken geleden in het ziekenhuis gelegen. 8 weken geleden mocht ze dan toch naar huis, en leek het er op dat alles goed zou komen. Nu ligt ze terug sinds twee weken in het ziekenhuis en gaat het echt heel slecht met haar.

Ik kan me niet voorstellen wat een verdriet de mama en papa van Lara hebben. Dat is mijn grootste vrees op dit moment, dat ik mijn kleine pruts zou moeten afgeven. Ik weet niet of ik zo iets te boven zou komen…

Daarom even een virtueel duimpje voor Lara dat ze er toch terug bovenop mag komen…

Update: Ik ging net nog even op Lara haar website kijken of er nog nieuws was. En ik zag de spijtige melding dat Lara om 13u50 zachtjes is heengegaan. Er zijn gewoon geen woorden voor. De tranen rollen me over de wangen, zo iets zou toch echt nooit iemand mogen meemaken. Els en Edwin, heel veel sterkte!

Peuterpuberteit

Ik vrees dat we er midden in zitten, in de peuterpuberteit.

Vanmorgen trakteerde ze me nog eens op een mooi staaltje grondgooien en krijsen. En met ZE bedoel ik ons zonnetje in huis (NOT).
  
We waren even te voet naar het kruidvat gelopen (te voet omdat het gewoon te gek is om die logge plompe onhandige buggy uit te halen voor een wandelingetje van nog geen 100m).
  
Het gebeurde midden in de winkel, en mama had natuurlijk haar handen vol, ik kon alles wel op de grond leggen en haar oprapen, maar als ik haar dan weer neerzette op alles op te rapen van de grond. Dan gooide ZIJ zich weer met de nodige decibels tegen de grond. En mama stond ondertussen in het zweet.
  
Ik had ook een plooibuggytje onder mijn arm, wat ik wilde kopen in het Kruidvat. En gelukkig kwam me daar een heel vriendelijk meiske van ’t Kruidvat me te hulp (nogmaals duizend maal dank!).
  
Kom, zegt ze, ik haal de buggy uit de verpakking, dan kan je haar er in zetten, en dan heb je je handen vrij. Waarom kom ik op zo’n momenten niet zelf op zo’n idee. Ik kocht het ding namenlijk om zo’n situaties te vermijden.

Uiteindelijk wilde madam er niet in zitten, maar ze wilde wel met de buggy rijden, en zo reden we met alle spulletjes in die buggy naar de kassa. Eind goed al goed.

En nu heb ik een super handig klein plooi buggytje waarin ik een weerbarstig kindje in kan vastgespen zodat ze me midden in een winkel niet meer kan weglopen…

Vieze teek!

Bah, toen ik vanmiddag over mijn meisje haar bolletje wreef voelde ik iets. Bij nadere inspectie bleek het om een teek te gaan!!!

Het ding had zich al half volgezogen met bloed. Ik moest even al mijn zelfbeheersing aanspreken om kalm te blijven. Ik durfde er zelf niet aan te beginnen, schrik dat Emma niet stil zou blijven zitten, en dat dan het kopje van de teek zou blijven zitten.

Hoe griezelig ik het ook vond besloot ik om de teek te laten zitten, en te wachten tot Walter thuis was. Nog drie hele uren!!!! Gelukkig heeft ze die drie uren geslapen.

Ik heb onmiddelijk Walter aangeklampt toen hij de oprit op kwam gereden, de motor stond nog niet stil…

Hij heeft onmiddelijk koelbloedig de teek (met kop en al) verwijderd. Op zo’n momenten weet ik weer waarom ik met mijn ventje ben getrouwd ;-).