Gevallen

Gisteren is ons Emma zo hard gevallen, ocharme.

Ze was met Walter bij de kippen, ik was ondertussen de tafel aan het opruimen op het terras, want we hadden net gedaan met eten.

Even later hoor ik haar heel hard wenen. Maar dat gebeurd nogal eens, dus ik ging niet dadelijk kijken.

Maar even later komt Walter in paniek rennend naar me toe, met een wenende Emma onder zijn arm. Toen kreeg ik het ook even warm.

Wat was er nu gebeurd, het kind kan sinds kort zelf kleine trapjes nemen, dus gelijk de grote mensen en niet op de poep of al kruipend. Maar de trapjes aan ons terras zijn heel kleine trapjes. Maar aan de kippenwei is er ook een trapje, maar dat is veel hoger, dus ze misrekende zich en ze viel recht met haar kinnetje op een steen.

Nu kwam er ook bloed uit haar mondje, en daar was Walter zo van in paniek, hij dacht dat er een tand uit was of zo. Nu had ze gewoon op haar wang gebeten door het vallen ocharme, vandaar het bloed. Na half uurtje troosten en schoot hangen was bij haar het leed al weer geleden. Papa’s schuldgevoel is wat langer blijven hangen…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s