Vanmorgen moest ik ter controle een half uurtje aan de monitor gaan liggen. We hebben dus een half uurtje naar ons ventje zijn hartje en zijn schopjes kunnen luisteren. Alles was mooi in orde, en er waren nog geen voorweeën te zien.
Nu het zo dichterbij komt ben ik echt serieus in tweestrijd. Langs de ene kant kan het niet snel genoeg gaan, en wil ik ons ventje kunnen vasthouden, kussen, knuffelen. Ik ben ook benieuwd hoe zo’n jongensbaby van ons twee er gaat uit zien. Gaat hij op Emma lijken, of gaat hij er helemaal anders uit zien.
Maar langs de andere kant heb ik er ook schrik voor, zeker toen we vanmorgen in het ziekenhuis een redelijk vers babytje onophoudelijk hoorden huilen. Gaat onze zoon het ons ook weer zo moeilijk maken, gaat hij ons ook blanke nachten bezorgen de eerste maand? Gaat hij ook zo moeilijk tevreden te stellen zijn overdag… Ik ben niet de enige die met zo’n schrik zit… Ik denk dat iedereen die een moeilijke baby heeft gehad met deze zorgen zit. En je kan uiteindelijk niet veel doen dan afwachten en hopen, en je maar voor ogen houden dat iedere baby anders is…
De grote zus is in ieder geval zwaar aan het aftellen. Vorige week heeft ze samen met ons een mooi knuffeldoekje uitgekozen om aan haar broer te geven als ze voor het eerst op bezoek komt. Ze heeft dat doekje al iedere dag vast gehad, ik denk dat ik het al moet gaan uitwassen voordat de bevalling daar is 
Ik kijk er zo naar uit om die eerste kennismaking tussen broer en zus te zien!
