Vrijdag hadden we eindelijk een keertje prijs. Emma had pipi in het potje gedaan. Ik had haar na haar middagdutje laten rondlopen zonder pamper buiten, en ik had het potje langs het zwembadje gezet.

We hadden haar gezegd dat ze op het potje moest gaan zitten als ze pipi moest doen, op een gegeven moment zag ik dat ze precies pipi moest doen, ze ging een paar keren op het potje zitten, maar zonder succes.

Op een gegeven moment was ik net even naar binnen om boven de ramen open te zetten toen ik Emma en Walter onder in de gang hoor. En ik hoor Emma heel hard roepen: “Mama, Emma pipi (ge)daan”. En jawel er lag een flinke plas in het potje. Heb ik meteen haar eerste plasje gemist, maar ik was toch blij.

Maar daar is het dus bij gebleven. Na 3 ongelukjes op zaterdag wil ze het nu niet meer proberen… Ik heb het gevoel dat we nog een lange weg te gaan hebben voordat we haar droog hebben…

Ons Emma heeft gevochten. En dan nog wel met een ander meisje dat twee maandjes ouder is dan zij. Een echte kat-fight dus, inclusief schoppen, en slaan. De aanleiding: een speeltje wat ze niet wilde laten afpakken door het oudere meisje.

Mijn opvoedkundige kant zegt dat ze dat niet mag doen. Maar mijn andere (misschien stoutere kant) is een beetje blij dat ze toch ook niet de kaas van hare boterham laat eten. En dat vind ik eerlijk gezegd ook een positieve eigenschap. Ben ik nu heel stout?