Manlief en dochterlief zijn in de keuken.
Emma: “Ik heb een scheet gelaten.”
Walter: “Dat mag, iedereen laat scheten, anders krijg je buikpijn.”
Emma: “Ah ja…”
Walter: “Alleen als je in gezelschap bent is het verstandiger om je terug te trekken en dan pas je scheet te laten.”
Emma: “ok, papa.”
En voila, Emma is ook ingelicht over de scheten-etiquette.
Als je me 4.5 jaar geleden zou hebben verteld dat we een gans weekend bezig zouden zijn over stoelgang maken of juist niet maken, dan zou ik je zot verklaard hebben.
Niet onze stoelgang, maar de stoelgang van ons kleinste lid van de familie. Een tijdje terug is Emma beginnen klagen over pijn aan haar poepje als ze naar de grote wc moest gaan. Het gekke was dat ze daar nooit last van heeft gehad toen ze nog een pampertje droeg, integendeel zelfs. Maar meestal ging dat vanzelf ook weer voorbij…
De laatste tijd bleef ze ervan klagen, en begon het ook erger en erger te worden. Ze weende echt heel hard als ze moest gaan. En ze begon het ook op te houden, met de nodige buikpijn als gevolg. Ook zagen we al een paar keren wat bloed bij haar stoelgang.
Dus trokken we donderdagavond naar de kinderarts. Hij stelde vast dat haar voedingspatroon beter kon, en dat ze daardoor een beetje geconstipeerd was geraakt. Hij heeft voor de zekerheid ook een scan van haar buikje gemaakt, en daaruit bleek ook dat haar hele darm vol zat. Niet echt goed dus. Om het probleem op korte tijd op te lossen moesten we haar dus een lavement geven, en een maand lang een mild laxeermiddeltje. Op lange termijn moet ze beter gaan eten. Meer afwisseling in fruit en ook groenten gaan eten.
We hebben heel wat tips mee gekregen. We zijn ze natuurlijk onmiddelijk gaan toepassen, en ook al veranderd er voor haar redelijk wat. Ze werkt toch verbazingwekkend goed mee.
Vrijdagavond heeft ze dan haar lavement gekregen. En vanaf vrijdagavond zijn we dan ook met het laxeermiddeltje begonnen. Zaterdag is ze dan toch niet kunnen gaan. Waarop ik meteen weer een onbehaaglijk gevoel kreeg, maar vandaag is ze dan toch twee keren pijnloos kunnen gaan. En daarnet zei ik al tegen Walter, hoe straf het is dat uw gemoedstoestand afhangt van het feit of uw kind naar de grote wc is kunnen gaan of niet 
Vrijdag hadden we eindelijk een keertje prijs. Emma had pipi in het potje gedaan. Ik had haar na haar middagdutje laten rondlopen zonder pamper buiten, en ik had het potje langs het zwembadje gezet.
We hadden haar gezegd dat ze op het potje moest gaan zitten als ze pipi moest doen, op een gegeven moment zag ik dat ze precies pipi moest doen, ze ging een paar keren op het potje zitten, maar zonder succes.
Op een gegeven moment was ik net even naar binnen om boven de ramen open te zetten toen ik Emma en Walter onder in de gang hoor. En ik hoor Emma heel hard roepen: “Mama, Emma pipi (ge)daan”. En jawel er lag een flinke plas in het potje. Heb ik meteen haar eerste plasje gemist, maar ik was toch blij.
Maar daar is het dus bij gebleven. Na 3 ongelukjes op zaterdag wil ze het nu niet meer proberen… Ik heb het gevoel dat we nog een lange weg te gaan hebben voordat we haar droog hebben…
Ons Emma heeft gevochten. En dan nog wel met een ander meisje dat twee maandjes ouder is dan zij. Een echte kat-fight dus, inclusief schoppen, en slaan. De aanleiding: een speeltje wat ze niet wilde laten afpakken door het oudere meisje.
Mijn opvoedkundige kant zegt dat ze dat niet mag doen. Maar mijn andere (misschien stoutere kant) is een beetje blij dat ze toch ook niet de kaas van hare boterham laat eten. En dat vind ik eerlijk gezegd ook een positieve eigenschap. Ben ik nu heel stout?
