Omdat Emma’s verjaardag dit jaar in de kerstvakantie valt heeft ze vandaag haar verjaardagsfeestje al gevierd in de klas. We hebben kleurige muffins gebakken die ze dan tijdens haar feestje mocht uitdelen. En ze was dan ook apetrots toen we vanmorgen met de mand vol muffins de klas binnen liepen en iedereen naar haar toe kwam om te kijken wat er in de mand zat. Ik wist meteen dat ze een fijn feestje zou hebben.

Op het laatste nippertje dacht ik eraan om het fototoestel aan de juffrouw te geven om er een paar foto’s mee te maken.

Toen ik haar om 12u ging ophalen, kwam ze buiten gelopen met een lege mand (de muffins hebben dan toch gesmaakt denk ik) en een feesthoedje op haar muts. Ze straalde en struikelde over haar woorden om het allemaal verteld te krijgen. Het klonk in ieder geval als een heel fijn feestje.

Emma heeft het precies niet helemaal goed begrepen, ik zal ze toch eens duidelijk moeten maken, dat de helpers van de Sint geen snottepieten zijn, maar zwarte pieten…

Het is goed gegaan met Emma in het klasje vandaag.

Toen Walter en ik ze vanmiddag om 12u gingen afhalen kwamen ze samen met de juffen naar het poortje. Ze hadden allemaal een mooie ballon gekregen. Ze kwam heel fier naar ons toe gelopen. Volgens de juf was ze heel flink geweest, had niet geweend, fijn gespeeld, kwam netjes op tijd zeggen als ze pipi moest doen, en had samen met de andere kindjes haar koekje gegeten om 10u.

Ik heb getwijfeld of ik ze toch een uurtje in bed zou steken, maar aangezien ze het vanaf volgende week ook zonder middag dutje moet stellen besloot ik toch maar om het niet te doen. Ik heb ze dan op de zetel geïnstalleerd met een dvd-tje zodat ze wat kon uitrusten. En het ging goed, ze viel niet in slaap, kwam me af en toe wat vertellen, speelde ook met haar ander speelgoed.

Maar toen ik eten begon te maken rond 16u45 zat ze bij me in haar kleine zeteltje, en even later vond ik haar zo:

Vandaag deed Emma toch weer zo iets schattigs zonder dat ze het zelf door had. Ik stond wat te rommelen aan mijn bureau, en Emma kwam kijken wat ik aan het doen was.

Ineens voel ik een handje aan mijn rok en zie dat ze mijn rok stevig vastheeft in haar handje, terwijl ze geïnteresseerd toekijkt naar wat ik aan het doen was.

Ik vond het toch zo’n schattig beeld…

Ons Emma heeft gevochten. En dan nog wel met een ander meisje dat twee maandjes ouder is dan zij. Een echte kat-fight dus, inclusief schoppen, en slaan. De aanleiding: een speeltje wat ze niet wilde laten afpakken door het oudere meisje.

Mijn opvoedkundige kant zegt dat ze dat niet mag doen. Maar mijn andere (misschien stoutere kant) is een beetje blij dat ze toch ook niet de kaas van hare boterham laat eten. En dat vind ik eerlijk gezegd ook een positieve eigenschap. Ben ik nu heel stout?

Als ik aan Emma vraag, “waar is papa”, dan zegt ze “papa we(r)kken” en als ik dan vraag waar werkt papa dan zegt ze “Noliko”, super schattig uitgesproken trouwens. En als ik vraag waarom: “centjes verdienen” zegt ze dan, compleet met bijbehorend universeel vingergebaar dat hoort bij geld (duimpje over haar andere vingertjes wrijven).

En als ik dan vraag waarom papa centjes gaat verdienen dan zegt ze: “Emma, klee(r)tjes en spee(l)goed”…

Zo zie je maar waar de prioriteiten van een kindje liggen

Trouwens als ik ze vraag waar mama werkt, dan zegt ze “zwemmen” (werk voor een vakantiepark). Ze heeft dus een goed realistisch beeld van wat mijn job nu precies inhoud

Emma is zo zot van het liedje Shake Shake van (als ik me niet vergis) Metro Station. Het is ook wel een goed nummer. Ze wordt helemaal zot als we in de auto zitten, en begint dan luidkeels met het shake shake refrein mee te zingen.

Ook als het liedje niet op de radio is kan ze opeens beginnen zingen van shake shake, shake shake. Zo grappig!

Naar aanleiding van een postje van Tamara en mijn reactie daarop ben ik eens beginnen nadenken over mijn rare en onredelijk angsten. Walter gelooft soms zijn oren niet als ik een van die angsten tegen hem uitspreek.

Een heel groot stuk van die angsten draaien rond Emma. Ik denk wel dat iedere moeder zich er voor een stuk in zal herkennen. Zo durf ik haar dus nooit, maar dan ook nooit alleen in de auto laten zitten, ook niet op een parking. Ik heb zo’n schrik dat iemand de auto zou aanrijden met haar er in. Of dat ze hysterisch wordt en dat ik er dan niet ben om haar te troosten. Zo wil ik echt geen verhalen meer horen van kindjes die kanker krijgen of verongelukken. Ik vond het vroeger voor Emma ook wel vreselijk, maar nu kan ik het echt gewoon niet meer horen, ik projecteer het constant op ons gezin, en ben er echt een week van onder de voeten…

Dat zijn allemaal nog heel herkenbare dingen, waarin ik, denk ik, niet alleen ben. Maar zo heb ik dus ook schrik als ik de kelder in moet gaan. Of ik durf al wel eens van op een afstandje op mijn bed te springen zodat ik niet te dicht met mijn voeten bij het bed moet stappen. Zodat er niets vanonder het bed mijn voeten kan vastpakken. Ik denk dat dit ook heel herkenbare dingen zijn, maar dan voor kinderen, en niet voor volwassen mensen, maar ik heb ze wel.

En wat Walter dan het meest onbegrijpbare vind is dat ik geen schrik heb van inbrekers  in de kelder maar van “monsters” en andere enge dingen, de achterdeur durf ik wel gewoon open te laten, ook al ben ik alleen thuis. Maar alleen de kelder ingaan durf ik echt niet. Begrijpen wie begrijpen kan.

Ach zo zal iedereen wel een raar kantje hebben zeker…

Gisteren zag ik hier op mijn werk in de winkel een super tof speeltje voor Emma.

Het ziet er net uit als een houten puzzel van bumba, maar in plaats van de nopjes die normaal op de puzzelstukjes zitten zit nu een magneetje. En er is dan een stokje bij met een koordje aan, waaraan ook een magneetje hangt, en zo kan ze die puzzelstukjes vissen. Echt heel tof!

Ze vond het ook zelf geweldig, ze gierde van het lachen terwijl ze aan het vissen was…

Emma is echt serieus aan het babbelen. Ik heb me al een paar keren voorgenomen om een paar van haar uitspraken hier te noteren, want ze zijn soms hilarisch, maar het kwam er maar niet van.

Op het moment zegt ze ons alles na. Zo stond ze gisteren ook bij de kippen en was ze er tegen aan het babbelen: “pikkes(kippetjes), wat zijn jullie aan het doen”. “Kom eens hier”… Zo grappig, en nog zo schattig uitgesproken.

Zo zegt ze ook “How, papa!” of “How, mama!” als we een bocht iets te fel nemen, of ergens hard moeten remmen.

Of als ze iets stout doet dan zegt ze zelf al met haar wijsvingertje in de lucht “pas op hé!…”