Manlief en dochterlief zijn in de keuken.
Emma: “Ik heb een scheet gelaten.”
Walter: “Dat mag, iedereen laat scheten, anders krijg je buikpijn.”
Emma: “Ah ja…”
Walter: “Alleen als je in gezelschap bent is het verstandiger om je terug te trekken en dan pas je scheet te laten.”
Emma: “ok, papa.”
En voila, Emma is ook ingelicht over de scheten-etiquette.
Emma zag daarstraks mijne buik heel erg heen en weer gaan (ja, hij is nog behoorlijk actief op 36 weken), en ze riep: “Kijk mama, uwe buik wiebelt! Ik denk dat broer aan het turnen is!”
Ik was zaterdag samen met Emma een vriendenboekje aan het invullen dat ze had meegekregen van een vriendje.
Eerst kwam de vraag “van wie ben je fan?”. Haar antwoord wist ik al voordat ze het gaf. “K3 natuurlijk” zei ze.
En toen kwam de vraag, aan wie heb je dan een hekel. Onmiddellijk zonder nadenken antwoordde ze “Justin Bieber”.
Dus nu ben ik er absoluut zeker van, ze heeft smaak mijn dochter!
Ik was vandaag door niemand beet genomen. Tot ik vanavond thuis kwam bij mijn 4-jarige dochter.
We zaten te eten, en ineens zegt ze heel verschrikt: “mama, je ketting is weg”. Ik grijp heel verschrikt naar mijn hals om te voelen. En ik hoor haar lachen en roepen: “1 april! Grapje!”
Ik zie bij velen vaak postjes met grappige uitspraken van hun spruiten. Emma heeft die ook wel, maar ik kan die gewoon niet onthouden.
Maar vandaag heb ik er eens eentje kunnen onthouden:
We zaten vanmorgen te eten, en ze zegt iets tegen mij met haar mond vol:
Emma: “mompel, mompel”
Ikke: “Ik versta je niet schat”
Emma: “mompel, mompel”
Ikke: “Ik versta echt niet wat je zegt hoor”
Emma (eindelijk haar mondje leeg): “Ikke ook niet…”
Vandaag hadden we een afspraak bij de tandarts (tandjesdokter in Emma’s taaltje). We hadden Emma ook meegenomen om naar haar tandjes te laten kijken.
Ik had er een beetje schrik voor, aangezien ze bij de gewone dokter altijd nogal hysterisch begon te schreeuwen als hij haar moest onderzoeken. Dat is nu wel al weer een klein jaartje geleden dat we nog bij de dokter geweest zijn, maar toch…
Ik had ter voorbereiding al eens met haar geoefend, en die tandjesdokter een beetje opgehemeld.
We komen daar dus toe, Emma loopt de praktijkkamer binnen alsof ze daar al 1000 keer geweest is. Geeft die dokter een handje. Kruipt helemaal zelf in die stoel, giechelt een beetje als de stoel omhoog gaat. Vind de lamp geweldig die de tandarts op haar gezichtje richt. En doet gewoon haar mondje open als de tandarts dat vraagt, doet als een hondje (tandjes opeen, maar lipjes open) als de dokter daar naar vraagt. En springt even later volledig goedgekeurd van de stoel.
Walter en ik stonden nog net niet met onze mond open te kijken. Wie had dat nu verwacht! Nodeloos te zeggen dat we dus apetrots zijn op haar…
Omdat Emma’s verjaardag dit jaar in de kerstvakantie valt heeft ze vandaag haar verjaardagsfeestje al gevierd in de klas. We hebben kleurige muffins gebakken die ze dan tijdens haar feestje mocht uitdelen. En ze was dan ook apetrots toen we vanmorgen met de mand vol muffins de klas binnen liepen en iedereen naar haar toe kwam om te kijken wat er in de mand zat. Ik wist meteen dat ze een fijn feestje zou hebben.
Op het laatste nippertje dacht ik eraan om het fototoestel aan de juffrouw te geven om er een paar foto’s mee te maken.
Toen ik haar om 12u ging ophalen, kwam ze buiten gelopen met een lege mand (de muffins hebben dan toch gesmaakt denk ik) en een feesthoedje op haar muts. Ze straalde en struikelde over haar woorden om het allemaal verteld te krijgen. Het klonk in ieder geval als een heel fijn feestje.
Emma heeft het precies niet helemaal goed begrepen, ik zal ze toch eens duidelijk moeten maken, dat de helpers van de Sint geen snottepieten zijn, maar zwarte pieten…
Het is goed gegaan met Emma in het klasje vandaag.
Toen Walter en ik ze vanmiddag om 12u gingen afhalen kwamen ze samen met de juffen naar het poortje. Ze hadden allemaal een mooie ballon gekregen. Ze kwam heel fier naar ons toe gelopen. Volgens de juf was ze heel flink geweest, had niet geweend, fijn gespeeld, kwam netjes op tijd zeggen als ze pipi moest doen, en had samen met de andere kindjes haar koekje gegeten om 10u.
Ik heb getwijfeld of ik ze toch een uurtje in bed zou steken, maar aangezien ze het vanaf volgende week ook zonder middag dutje moet stellen besloot ik toch maar om het niet te doen. Ik heb ze dan op de zetel geïnstalleerd met een dvd-tje zodat ze wat kon uitrusten. En het ging goed, ze viel niet in slaap, kwam me af en toe wat vertellen, speelde ook met haar ander speelgoed.
Maar toen ik eten begon te maken rond 16u45 zat ze bij me in haar kleine zeteltje, en even later vond ik haar zo:
Vandaag deed Emma toch weer zo iets schattigs zonder dat ze het zelf door had. Ik stond wat te rommelen aan mijn bureau, en Emma kwam kijken wat ik aan het doen was.
Ineens voel ik een handje aan mijn rok en zie dat ze mijn rok stevig vastheeft in haar handje, terwijl ze geïnteresseerd toekijkt naar wat ik aan het doen was.
Ik vond het toch zo’n schattig beeld…
