Woensdagmorgen, 8u30. Ik rij met een slaapkop naar school met Emma en Ferre op de achterbank. De zon schijnt lekker, dus ik doe de zonneklep naar beneden. Er valt een joekel van een spin uit de zonneklep, en ze blijft aan een draadje pal voor mijn gezicht bengelen.
Ik zeg het u, daar kan caffeïne niet tegenop. Ik was meteen klaarwakker!
Nu de dagen weer wat korter worden, en ik toch nog een paar weekjes heb voordat ik terug moet gaan werken heb ik me lid gemaakt van de bib. Maar ik zag door de bomen het bos niet meer. Dus nu ben ik op zoek naar boekentips…
Het maakt niet veel uit welk genre het is, als het maar meeslepend is en licht leest. Dus echt zware kost zie ik niet echt zitten, daar zit mijn hoofd te vol voor… Echte misdaadromans, van die zeemzoete romannetjes en horrorboeken lees ik niet graag (meer), maar voor al de rest ben ik wel te vinden.
Dus welke boeken raden jullie aan?
Ikzelf heb laast nog de “kookclub” gelezen van Sophie King en “haar naam was Sarah” van Tatiana De Rosnay. Alle twee heel toffe boeken.
Op mijn lijstje heb ik nu nog “Moeders & Co” staan van Sophie King. Maar voor de rest is mijn lijstje helemaal leeg. Dus tips zijn meer dan welkom!
Ik heb verschillende opruimsystemen uitgeprobeerd om die berg playmobil opgeruimd en overzichtelijk te houden, maar tot nu had ik het nog niet gevonden.
In het begin werd alles terug uit elkaar gehaald en in de doos terug gestoken, maar dat was onbegonnen werk, want ze had altijd onze hulp nodig als ze er mee wilde spelen, en het duurde dan een eewigheid voordat ze kon beginnen spelen, vaak was haar interesse al terug weg tegen dat we het ineen hadden staan. En ook hadden we niet altijd de tijd daarvoor.
Toen we dat opgaven lag alles door elkaar in een grote kist, dat was nog minder. Want nu speelde ze helemaal niet meer omdat ze totaal niks meer terug vond.
Nu denken we het gevonden te hebben. De grote stukken blijven gewoon opgebouwd in de kast in de speelkamer staan, en de kleine losse dingen worden per speelset, of als het kleine setjes zijn per compartiment (de doosjes hebben tussenschotjes) opgeborgen in doorzichtige dozen. Bovenop de doos heb ik een prentje geplakt van de speelset, en bij de grote speelsetjes heb ik aan de onderkant een prentje geplakt van de inventaris.
Voor de geïnteresseerden, de bakjes zijn de KRUS bakjes uit de Ikea. Ik heb de 24x14x10 en de 24x19x7 genomen, die laatste zijn eigenlijk het handigste.
Manlief en dochterlief zijn in de keuken.
Emma: “Ik heb een scheet gelaten.”
Walter: “Dat mag, iedereen laat scheten, anders krijg je buikpijn.”
Emma: “Ah ja…”
Walter: “Alleen als je in gezelschap bent is het verstandiger om je terug te trekken en dan pas je scheet te laten.”
Emma: “ok, papa.”
En voila, Emma is ook ingelicht over de scheten-etiquette.
Ferre zit aan de fles. En ik heb het er heel moeilijk mee.
Hij krijgt welliswaar nog grotendeels afgekolfde moedermelk, met een 2-tal flesjes kunstmelk per dag. De kinderarts had het me aangeraden, 1 omdat hij zoveel lucht slikt aan de borst door zijn slokdarm probleempje, en 2 omdat we het dan kunnen indikken.
Hij heeft nu ongeveer 48u geleden voor het laatst aan de borst gedronken, en ik durf het haast niet zeggen, maar het gaat precies beter. Zowel bij hem en bij mij.
Ik was vooral het geworstel aan de borst beu, en de constante onzekerheid over die borstvoeding, omdat hij zoveel weende. Hijzelf laat veel minder windjes, hij heeft precies minder last van zijn darmpjes, dus ik denk inderdaad dat hij zo veel minder lucht slikt.
Maar ik heb het er mentaal zo moeilijk mee. Ik ga proberen kolven tot hij ongeveer 4 maand is… Maar bij het gedacht dat hij misschien nooit meer aan de borst zal drinken lopen de tranen me over de wangen. Nu ik ben ook realistisch genoeg dat er iets moest veranderen, want dat ik er aan onderdoor aan het gaan was. En ik heb ook Emma om nog aan te denken, dus beter een blije mama en een kindje aan de fles, dan een depressieve mama en een kindje aan de borst.
Ik zou willen dat ik hier kon komen verkondigen dat alles goed was, en dat onze roze wolk was terug gekeerd.
Maar helaas, niets is minder waar. Het gaat hier alleen maar bergaf. Ferre worstelt nog altijd met iets. Hij kreunt nog altijd onophoudelijk in zijn slaap. De paar uurtjes die hij dan toch in zijn bedje ligt. Hij geeft regelmatig op, en heeft er dan ook last van. Hij vertrekt regelmatig, van pijn denken we. Als hij niet slaapt of eet is hij aan het wenen, de ene keer gewoon wenen, en de andere keer echt krijsen.
Zijn stoelgang ziet soms groenig, dus ook een teken dat er ergens iets met zijn spijsvertering niet juist zit. Hij heeft ook redelijk veel uitslag in zijn gezichtje.
Hij krijgt nochtans al 3 weken zantac, en ik heb al van vorige week maandag alle koemelkproducten geschrapt van mijn voeding. Maar niets lijkt te helpen. En om het allemaal nog wat erger te maken, krijg ik vandaag geen enkele kinderarts te pakken…
Wij zijn echt helemaal op. We zitten ook iedere dag sneller aan de grond, zelfs Emma ondervind er hinder van. Ze voelt natuurlijk ook aan dat wij er een beetje door zitten.
Normaal gezien gaat ze altijd zonder problemen slapen. Daar hebben we echt nooit klagen van gehad. En de laatste tijd ligt ze regelmatig te wenen in bed s’avonds, met een echt hoogtepunt gisteren, ze wil ook niet gaan slapen als we zeggen dat het bedtijd is. s’nachts wordt ze ook vaak wakker, zodat ik dus door twee huilende kinderen wakker wordt gemaakt.
Ze heeft ook een lichte blaasontsteking, waar ze al van vrijdagavond AB voor aan het nemen is, maar dat lijkt ook niet te beteren. Ze gaat letterlijk om de paar minuten naar de wc, om helemaal gek van te worden. Ze heeft constant het gevoel dat ze pipi moet doen, hartverscheurend is het allemaal. Terwijl ik het aan het opschrijven ben lopen de tranen me weer over de wangen.
Ik heb op dit moment het gevoel dat het hier nooit meer goed gaat komen, en dat ons gelukkige gezinsleven voorgoed voorbij is…
Snel tussen de huilbuien en eetbuien door een teken van leven. Hoe gaat het hier ondertussen?
Redelijk… Als ik zou zeggen goed, dan zou ik liegen, en ik ben nu eenmaal niet iemand die de schone schijn ophangt.
Ik heb het moeilijk op het moment, en ik zoek 100 keer per dag de fast forward knop zodat ik die eerste helse maanden kan doorspoelen… Maar ik heb hem nog niet gevonden…
Ons ventje is zeer rusteloos, en ik word er moedeloos, en zeer onzeker van… De kinderarts sprak van reflux, en hij zit nu aan de zantac, dus ik hoop dat die verlichting gaat brengen… Hij drinkt ook heel onrustig aan de borst en je ziet dat er hem dan iets ambeteert. Maar de kinderarts zei ook dat zijn neusje een beetje verstopt zit, en dat dat van de reflux komt, en dat de zantac dat ook zou oplossen, dus dat zou een verklaring kunnen zijn van het zeer onrustig drinken. Dus ik ga nog niet te snel paniekeren en in de richting van spruw denken…
Ook vind ik het bij hem weer zeer moeilijk om hem te doorgronden. Ik ben altijd onzeker of hij genoeg heeft gedronken, of dat ik hem de andere borst ook nog moet aanbieden, maar dan heb ik weer schrik dat ik hem overvoed, en daardoor de reflux weer aanwakker.
De grote zus doet het op zich zeer goed, het enige dat we bij haar zien is dat ze wat opstandiger is, en wat vroeger wakker is… Voor de rest doet ze het eigenlijk wel goed, wat niet weg neemt, dat ik me constant schuldig voel naar haar toe, dat haar leven ook zo op zijn kop staat nu…
Je ziet, het gaat hier op zich wel goed, maar ik zou eigenlijk willen gaan slapen, en een aantal maanden later terug wakker worden… Maar aangezien dat niet gaat, zetten we de knop op overleven, en proberen we zo iedere dag en nacht door te komen, in de hoop dat het genieten snel gaat beginnen
Vanmorgen belde Walter me om half tien vanop zijn werk met zijn gsm. De enige keren dat hij dat ooit gedaan had was toen hij een arbeidsongeval had om te vragen of ik hem kon komen halen. Dus de schrik sloeg me al om het hart.
Hij klonk ook meteen heel bedrukt, dus ik was ervan overtuigd dat er iets gebeurd was. Maar wat hij te vertellen had was nog veel erger.
Een collega van hem van de onderhoudsploeg van de nacht had vanmorgen heel vroeg een dodelijk arbeidsongeval gehad. Hij en zijn collega’s hadden van het moment dat ze waren aangekomen op het werk tot hij me belde in de kantine gezeten omdat de mensen van het parket in het attelier waar het gebeurd was de nodige vasttellingen aan het doen waren. Hij wist op dat moment ook nog niet wie het precies was. Alleen dat het iemand was uit Kinrooi (mijn geboortedorp waar mijn ouders nog wonen)
Ik verwittigde mijn mama en papa al maar vast, dat als ze iets zouden horen, ze toch al gerust konden zijn dat het niet over Walter ging.
Rond de middag belde mijn mama omdat ze wist over wie het ging. Het is iemand die ik ook vaag ken, omdat het goede vrienden zijn van mijn tante en nonkel. En we hebben elkaar op feestjes bij hen thuis al vaker ontmoet. Hij was 47, laat een vrouw en 4 kinderen achter waarvan de jongste amper 4 jaar is.
Ik zit er maar constant aan te denken… Hoe snel geluk kan omslaan… Het ene moment vertrekt hij naar het werk, en het volgende moment heb je de politie aan de deur om te vertellen dat hij nooit meer zal thuiskomen. En dan de kinderen die nu hun papa voorgoed kwijt zijn…
Gisteren had ik grootse plannen. Walter moest gisterenavond alleen weg, en dat komt zo goed als nooit voor. Hij is een beetje een huismus.
Ik had Emma om 20u in haar bedje gestoken. En dus had ik de hele tv en zetel voor mij alleen. Ik had vanalles op de dvd staan dat ik wilde zien, en waar ik niet aan toe kom als Walter de tv inpalmt. Ik had me vanalles lekker voorzien (lekker, maar gezond natuurlijk). Kortom, klaar voor een lekker verwenavondje.
Om een lang verhaal kort te maken, om 21u30 schoot ik wakker op de zetel, en zag ik dat ik al een klein half uurtje van mijn serieke had gemist. Ik heb het dus maar even teruggespoeld en afgekeken (terwijl ik aan het vechten was tegen de slaap). En om 22u05 lag ik in mijn bedje.
Zover mijn grootse plannen voor een lekker verwenavondje…
Het is al een heel tijdje geleden dat ik hier nog geschreven heb.
Eerst begaf mijn laptop het, waar ik toch een 6 à 7 weken op heb moeten wachten. En daarna geraakte ik maar niet terug opgestart.
De onderwerpen waarover ik inspiratie had waren (in mijn ogen) redelijk banaal en gewoon. En ik kon me niet voorstellen wie zoiets on-interessant zou willen lezen. Maar nu heb ik ondertussen al uit verschillende hoeken subtiel en minder subtiel te horen gekregen dat ik moet doorgaan mijn mijn blog. Dus bij deze ga ik (proberen) er opnieuw een lap op te geven…
Welke postjes hebben jullie de komende week(en) nog van me te goed:
*Het naderende einde van Emma’s eerste schooljaar. Op haar eerste oudercontact was haar juffrouw vol lof, dus wij waren vanzelfsprekend apetrots.
* We hebben ook al een moederdag en een vaderdag achter de rug de gedichtjes en de cadeautjes waren zo schattig…
* We zijn een tweetal weken geleden ook weer naar de zee/plopsaland geweest. Dat was een superweekend, maar daarover later ook meer.
*Over ons project mini Koch heb ook nog nieuws, helaas wel nog altijd geen goed nieuws…
* Emma haar speeltuin waaraan Walter nog altijd aan het werken is.
* De komst van mijn (onze) droomveranda.
* De grote veranderingen op mijn werk.
