Vrijdag was het grote moment daar, de aankomst van de matras. Toen hij er eenmaal was wilde ze eigenlijk al gaan slapen, ook al was het nog maar 18u. We hebben haar dan toch kunnen overtuigen om nog even te wachten.

Toen het eenmaal zo ver was ging ze super enthousiast mee naar boven om in haar grote meisjesbed te mogen liggen. Het kleine bedje haden we nog niet uit elkaar gedraaid (je weet maar nooit) maar we hebben het wel weggnomen van haar kamertje, om verwarring te voorkomen.

Ze ging in haar bed liggen, lekker ondergestopt door ons, en we hebben niks meer gehoord. Zaterdagmorgen rond 6u hoorde ik haar wenen. En ik trof haar langs haar bed aan. Het ding is 1m40, maar toch presteerd ze het om er uit te vallen. Gelukkig hadden we ons voorzien, en had ik een oude donsdeken dubbel gevouwen langs het bed gelegd, zodat haar val toch wat gebroken was. Eenmaal terug in haar bed heeft ze lekker doorgeknord tot 8u30.

Zaterdagavond hadden we onze voorzorgen genomen en had ik op de rand van het bed onder het hoeslaken mijn borstvoedingskussen gelegd. Zodat er een flinke bult ontstond, in de hoop dat dat haar zou tegenhouden. Maar helaas, zondagmorgen rond 6u hoorden we weer gehuil, en weer lag ze langs haar bedje. Walter heeft haar terug gelegd, en ze heeft weer verder geknord tot 9u.

Zondagavond hebben we de bult wat verlegd en nog wat dikker gemaakt, en deze nacht is ze toch in haar bedje gebleven. Ze lag wel helemaal dwars op de donsdekens toen ik haar vanmorgen om 8u30 ging wakker maken, maar ze is er dan toch tenminste niet uitgevallen.

Dus ze doet het eigenlijk super in haar bedje, ze vind het ook zalig, alleen hopen dat we nu het vallen een beetje onder controle hebben.