Emma is gevallen en hard. Gisterenmorgen is ze vrij onzacht in aanraking gekomen met de klinkers bij de onthaalmoeder.

De oudere kindjes waren naar een speeltuintje in de buurt geweest. En toen ze terug kwamen waren ze allemaal aan het rennen om als eerste bij het speelhuisje, dat in de tuin van de onthaalmoeder staat, te komen. Waarschijnlijk gingen haar voetjes sneller dan haar beentjes konden volgen (of andersom) en sloeg ze tegen de grond. Recht met haar mondje op de klinkers.

Een behoorlijke val dus. De onthaalmoeder was er helemaal van ondersteboven. Het enige ijsje dat nog in haar diepvries zat was voor Emma. In de hoop dat dat de zwelling wat zou tegen houden.

s’Middags heeft ze niets willen eten, omdat haar mondje veel te veel pijn deed. Alleen een beetje fristi met een rietje.

Bij het avondeten was het dan ook groot drama. Ze had honger, ik merkte het aan haar. En ze had echt zin in haar eten, maar ze durfde gewoon niet te eten. Wat we haar ook aanboden weigerde ze. Toen na een uurtje de honger toch te groot werd kregen we haar overhaald om heel voorzichtig op een snee brood te knabbelen. En toen ging het vlotter.

Bij het voorlezen van haar avondverhaaltje merkte ik de hele tijd dat ze wilde duimen, maar ook niet goed durfde. Toch heeft ze gelukkig heel goed geslapen en deze morgen was haar mondje al een heel stuk beter. Nog een klein beetje gezwollen en open, maar al een heel verschil met gisteren.