Gisteren was ze haar boterhammetje met vlees aan het eten. We hadden het brood in blokjes gesneden. Normaal geven we haar dan alle blokjes ineens en haalt ze er al het vlees van tussen en eet de rest dan niet op.

Nu wilden we het eens anders aanpakken, ze kreeg van ons 1 stukje. Ze haalde het vlees er meteen tussenuit. En vroeg achter het tweede. Ik zei dat ze eerst het brood ook moest opeten voordat ze een volgend stukje kreeg. Dat ging goed tot het derde stukje. Toen wilde ze het brood niet opeten. Met als gevolg kreeg ze ook geen vierde stukje.

Toen was het natuulijk kermis. Wenen en kwaad worden. Dus doen we zoals ons gezegd is. Boterham weg, en Emma uit de stoel. Dat vond ze ook goed en begon wat te spelen.

5 minuten later kwam ze een koekje vragen. Natuurlijk kreeg ze een nee van onze kant, “want je hebt je boterham niet opgegeten” hebben we nog uitgelegd . Even later wilde ze appelsap. Weer het zelfde antwoord van ons.

Even later zijn we onder ons tweetjes in bad geweest. En tijdens het afdrogen vroeg ze me heel lief of ze nog boterham kreeg. 1 keer mogen we een herkansing geven. En dus toen we beneden kwamen heb ik haar terug in haar stoeltje gezet en heeft ze haar boterham gekregen en helemaal tot de laatste kruimel opgegeten.

Voila 1-0 voor mama en papa. Ze heeft dan ook een magneetje op haar beloningsbord mogen plakken, en dat vond ze ook een feest. Ze glunderde van trots.